Κοινωνική ασφάλιση ή απασφάλιση και γενικευμένη ανασφάλεια;

Πως οι «δομημένοι» νόμοι των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αποδομούν ότι δόμησαν οι δυνάμεις της εργασίας στο ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό!

Συνάδελφοι / ισσες,

Διανύουμε μια περίοδο όπου διεθνώς, υπό την πίεση των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, προωθούνται πολιτικές που υπονομεύουν το κοινωνικό κράτος, εντείνοντας τις ανισότητες και τους κοινωνικούς αποκλεισμούς.

Οι πολιτικές αυτές ουσιαστικά αποδομούν το κοινωνικό κράτος και γκρεμίζουν ότι έκτισαν οι δυνάμεις της εργασίας και η οργανωμένη κοινωνία στον αιώνα που πέρασε.

Στην προμετωπίδα της νεοφιλελεύθερης φιλοσοφίας και πολιτικής βρίσκεται η μετάβαση από το κράτος πρόνοιας, στην αγορά πρόνοιας. Η μετάβαση δηλαδή από ένα καθεστώς που θεωρούσε την ασφάλιση υποχρέωση της πολιτείας προς τον πολίτη, αποσυνδεμένη από τις διαδικασίες της αγοράς, σ’ ένα καθεστώς που θεωρεί την ασφάλιση υποχρέωση του πολίτη προς τον εαυτό του.

Θεμέλιο αυτών των επιλογών είναι ο περιορισμός της μισθωτής εργασίας και η μετατροπή του εργαζόμενου σε «άτομο–επιχείρηση», που θα αναλάβει την ασφάλιση του, την υγειονομική του περίθαλψη, την εκπαίδευση του κ.λ.π.

Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις της τελευταίας 18ετίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ευθυγραμμιζόμενες με αυτές τις πολιτικές, προωθούν μέτρα με τα οποία επιδιώκουν να συρρικνώσουν την κρατική συνδρομή στο ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό και να επιδεινώσουν τη θέση της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων. Τελικός στόχος είναι να επιβάλλουν την ιδιωτική ασφάλιση, τον λεγόμενο και τρίτο πυλώνα, που στην ουσία θα είναι και ο μοναδικός! Η υλοποίηση αυτών των πολιτικών ξεκίνησε «δομημένα» στις αρχές της δεκαετίας του 90 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Για να παρακολουθήσουμε την πορεία της να θυμηθούμε πρώτα τι είχαμε κατακτημένα στο τέλος της δεκαετίας του 1980 :

• 35 έτη εργασίας, χωρίς όριο ηλικίας για πλήρη σύνταξη.

• Θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος με 25 έτη εργασίας χωρίς όριο ηλικίας.

• Προστασία της μητρότητας με θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, με 15 έτη εργασίας χωρίς όριο ηλικίας.

• Η σύνταξη ήταν το 80% των συντάξιμων αποδοχών του τελευταίου μισθού.

• Δεν γίνονταν κρατήσεις για κύρια σύνταξη.

• Δεν γίνονταν κρατήσεις για υγειονομική περίθαλψη.

• Ο υπολογισμός του εφάπαξ γινόταν με βάση τον τελευταίο μισθό.

• Η στρατιωτική θητεία υπολογιζόταν συντάξιμος χρόνος χωρίς εξαγορά.

• Μηδενική συμμετοχή των ασφαλισμένων στην αγορά των φαρμάκων.

Η πρώτη επίθεση στο ασφαλιστικό - συνταξιοδοτικό έγινε από την Κυβέρνηση της ΝΔ με πρωθυπουργό Μητσοτάκη και υπουργό «Εργασίας» τον Σιούφα.

Παρά την αντίσταση του συνδικαλιστικού κινήματος ψήφισαν τον ν. 2084/1992. Ακολούθησαν και άλλοι νόμοι της ίδιας Κυβέρνησης με ανάλογο περιεχόμενο.

Κύρια κτυπήματα που δεχτήκαμε από αυτή την αντιασφαλιστική επίθεση είναι ο διαχωρισμός των εργαζόμενων σε «παλιούς» και «νέους», η δραματική αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση ιδιαίτερα των γυναικών, η μείωση των συντάξεων, η επιβολή για πρώτη φορά κράτησης υπέρ σύνταξης στους δημοσίους υπαλλήλους και μάλιστα χωρίς την ίδρυση αντιστοίχου ταμείου όπου να κατατίθεται και η εργοδοτική εισφορά, η εξαγορά της στρατιωτικής θητείας, κ.λπ. Μπορεί τα συνδικάτα να μην κατάφεραν να αποτρέψουν την ψήφιση των νόμων, όμως οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων συνέβαλαν στην εκλογική ήττα της Κυβέρνησης ΝΔ – Μητσοτάκη.

Το ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία, στις επόμενες εκλογές και μία από τις βασικές προεκλογικές δεσμεύσεις του, ήταν η κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων της ΝΔ. Όμως οι νόμοι της ΝΔ συνέχιζαν να υλοποιούνται από τις Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ενώ παράλληλα οι εκσυγχρονιστές ετοίμαζαν την συνέχεια της επίθεσης. Το 2001 η Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Σημίτη και με υπουργό «Εργασίας» τον Γιαννίτση καταθέτει νομοσχέδιο με το οποίο ισοπέδωνε, κυριολεκτικά, όλες τις κοινωνικές, ασφαλιστικές κατακτήσεις. Στόχευε να αντικαταστήσει το ισχύον αναδιανεμητικό σύστημα με το κεφαλαιοποιητικό όπως ακριβώς ισχύει στις ΗΠΑ, παρέχοντας ‘εθνικό βοήθημα’ και όχι βέβαια σύνταξη 180-200 ευρώ. Ο εργατικός ξεσηκωμός παρέσυρε τον Γιαννίτση και το νομοσχέδιο του και οδήγησε σε βαθειά κρίση την Κυβέρνηση Σημίτη.

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν άργησε να ανασυνταχθεί. Με πρωθυπουργό τον Σημίτη και υπουργό «Εργασίας» τον Ρέππα ψήφισε, με την ανοχή των ηγεσιών (προσκείμενες στο ΠΑΣΟΚ και οι δύο) της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και παρά τις αντιδράσεις των εργαζομένων, τον ν. 3029/2002. Με τον νόμο αυτό συνεχίστηκαν οι επιθέσεις στο ασφαλιστικό και οι διατάξεις του εφαρμόζονται ήδη από την 1^η Ιανουαρίου 2008. Κύριες επιπτώσεις στους δημοσίους υπαλλήλους, του νόμου του ΠΑΣΟΚ είναι η δραστική μείωση των συντάξεων και η ενοποίηση των ταμείων. Η μείωση των συντάξεων στους δημόσιους υπαλλήλους γίνεται αφενός με την μείωση της βάσης υπολογισμού και αφετέρου με την μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης στο 70% .

Συγκεκριμένα:

α) Μέχρι το Δεκέμβριο του 2007 η βάση υπολογισμού της σύνταξης ήταν ο τελευταίος βασικός μισθός. Από την 1^η Ιανουαρίου 2008 μέχρι 31^η Δεκεμβρίου 2012 η βάση υπολογισμού της σύνταξης θα είναι ο μέσος όρος των βασικών μισθών των μηνών που υπηρετεί ο υπάλληλος μετά την 1^η Ιανουαρίου 2008. Από την 1^η Ιανουαρίου 2013 η βάση υπολογισμού θα είναι ο μέσος όρος των βασικών μισθών της τελευταίας 5ετίας. Πρόσφατα η Κυβέρνηση της ΝΔ, προκειμένου να αποφύγει τους κραδασμούς της άμεσης εφαρμογής των προηγούμενων ρυθμίσεων ψήφισε διάταξη σύμφωνα με την οποία για τον υπολογισμό των συντάξιμων αποδοχών των δημοσίων πολιτικών υπαλλήλων λαμβάνεται υπόψη από 1ης Ιουλίου 2007, (σε βάθος 4ετίας) και ποσό 140,80 €, το οποίο από την ίδια ημε­ρομηνία υπόκειται σε κράτηση για κύρια σύνταξη.

β) Μέχρι το Δεκέμβριο του 2007 κύρια σύνταξη ήταν το 80% του τελευταίου βασικού μισθού. Από την 1^η Ιανουαρίου 2008 μέχρι 31^η Δεκεμβρίου 2017 το ποσοστό αναπλήρωσης θα μειώνεται κατά 1% (στην ήδη μειωμένη βάση υπολογισμού σύμφωνα με το (α)) κάθε χρόνο για να γίνει 70% την 1^η Ιανουαρίου το 2018.

Για τα παραπάνω ισχύουν κάποιες μεταβατικές διατάξεις οι οποίες δεν αναιρούν την ουσία της σταδιακής και ουσιαστικής μείωσης των συντάξεων.

Η τύχη της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004 ήταν η ίδια με την τύχη της Κυβέρνηση της ΝΔ το 1993.

Αλλά και ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα το ΠΑΣΟΚ και ο Πρόεδρος του Γ. Παπανδρέου στηρίζουν τον νόμο Ρέππα. Ο Γ. Παπανδρέου προκαλούμενος στην Βουλή από το Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Α. Αλαβάνο δήλωσε ότι στηρίζει τον νόμο αυτό. Εξ’ άλλου Ρέππας και Πολυζωγόπουλος είναι και σήμερα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που στήριξαν τον Γ. Παπανδρέου στην επανεκλογή του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Ας δούμε που βρισκόμαστε σήμερα μετά από τις αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από το 1990 μέχρι σήμερα.

35 έτη εργασίας, χωρίς όριο ηλικίας για πλήρη σύνταξη. (Με τόσα χρόνια στην αναπλήρωση και το ωρομίσθιο πώς συμπληρώνονται τα 35…και ποιός αντέχει τόσο στην μαχόμενη Εκπαίδευση;)

Μερική κατάκτηση του σ.κ. αποτελεί η συνταξιοδότηση με 30 έτη υπηρεσίας και όριο ηλικίας τα 55 έτη για τους διορισθέντες μέχρι 31/12/82 και τα 60 για τους διορισθέντες μετά την 1/1/83 αλλά με σύνταξη 30/35.

Θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος με 15 έτη εργασίας αλλά η σύνταξη καταβάλλεται αφού συμπληρωθεί η ηλικία των 65 ετών!

Προστασία μητρότητας(!) με θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος στα 20 έτη εργασίας, αλλά η σύνταξη καταβάλλεται αφού συμπληρωθεί η ηλικία των 55 ετών!

Η σύνταξη από 1-1-2008 μειώνεται σταδιακά από το 80% στο 70% του μέσου όρου των συντάξιμων αποδοχών της τελευταίας πενταετίας. Αρχίζει η αποσύνδεση των συντάξεων από τους μισθούς με την πρόσθεση του ποσού των 140,80 ευρώ στις συντάξιμες αποδοχές. (Σύνταξη = επίδομα)

Κεφαλαιοποιητική λειτουργία στη διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων. Κανείς δεν απολογήθηκε για την καταλήστευση των αποθεματικών των ταμείων από τις κυβερνήσεις με το χρηματιστήριο τα δομημένα ομόλογα κ.λπ.

Έχουμε κρατήσεις 2,55% για υγειονομική περίθαλψη.

Ο υπολογισμός του εφάπαξ γίνεται με βάση τον μέσο όρο των μισθών της τελευταίας πενταετίας.

Η στρατιωτική θητεία υπολογίζεται συντάξιμος χρόνος με εξαγορά, 6,67%επί των συντάξιμων αποδοχών για κάθε μήνα που εξαγοράζεται.

Συμμετοχή των ασφαλισμένων στην αγορά των φαρμάκων, με 25% και απογευματινά ιατρεία στα νοσοκομεία επί πληρωμή.

Παρατήρηση: Σε μερικά από τα παραπάνω υπάρχουν κάποιες διαφοροποιήσεις, οι οποίες είναι μεταβατικές και αναγκαίες για το διαίρει και βασίλευε.

Οι κυβερνήσεις της ΝΔ-Καραμανλή, μαθαίνοντας από τα παθήματα των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, είναι προσεκτικότερες.

Ακολουθούν όμως τον κανόνα. Στηρίζονται στο θεσμικό πλαίσιο των προηγούμενων για να επεκτείνουν τις «μεταρρυθμίσεις», τις αντιασφαλιστικές διατάξεις. Πρώτος στόχος η επιμήκυνση, ακόμη περισσότερο, του εργασιακού βίου πάνω από τα 65 έτη, στην αρχή προαιρετικά. Δεν τους αρκεί ο διαχωρισμός σε «παλιούς» και «νέους» αλλά δημιουργούν και «νεότερους». Προωθούν τον υπολογισμό των συντάξεων με βάση τις αποδοχές της τελευταίας δεκαετίας. Θολές είναι οι θέσεις της κυβέρνησης για τα επικουρικά ταμεία. Γενικολογίες για ενοποίηση (ΜΤΠΥ, ΤΕΑΔΥ, κ.λπ.), αλλά καθαρή πρόκληση το ότι το άθροισμα κύριας επικουρικής σύνταξης δεν θα υπερβαίνει το 90% των συντάξιμων αποδοχών! Το πλέον σκληρό μέτρο για την περικοπή των συντάξεων. κ.ά.

Ο Καραμανλής πίστεψε ότι επειδή το ΠΑΣΟΚ περνά βαθιά κρίση θα ήταν εύκολο να περάσει τις «μεταρρυθμίσεις». Όμως το σ.κ. με την μεγάλη κινητοποίηση της 12/12/2007 κέρδισε την πρώτη σημαντική μάχη, όχι μόνο σε σχέση με τις προθέσεις της κυβέρνησης, αλλά και για την ανάκτηση του χαμένου κύρους του.

Συνάδελφοι / ισσες,

Το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης έχει πρόβλημα εισροών, υπεσχημένων κρατικών, νομίμων εργοδοτικών, αλλά και παροχών, οι οποίες είναι ελάχιστες και κάκιστες για τη μεγάλη πλειονότητα των ασφαλισμένων.

Καταληστεύτηκαν τα αποθεματικά. Τα ταμεία μπορούσαν να τα τοποθετούν με επιτόκια 20%-27%, όμως οι κυβερνήσεις τα υποχρέωναν να καταθέτουν στην Τράπεζα της Ελλάδος με επιτόκιο 0%-4% για να δίνονται, την ίδια περίοδο , δωρεάν και αγύριστα δάνεια στους βιομήχανους και τους εφοπλιστές. Η καταλήστευση συνεχίζεται και σήμερα με το τζογάρισμα στο χρηματιστήριο.

Τα αποθεματικά των ταμείων χρησιμοποιήθηκαν, από τις Κυβερνήσεις, για άσκηση κοινωνικής πολιτικής, για μείωση εργοδοτικών εισφορών, για ‘πολιτική’ πελατειακών σχέσεων.

Είναι ανύπαρκτη έως τώρα η τριμερής χρηματοδότηση.

Επεκτείνονται οι ελαστικές μορφές απασχόλησης (Αναπληρωτές Ωρομίσθιοι). Ιδιωτικοποιούνται ολόκληροι οργανισμοί ή Ν.Π.Δ.Δ (Ο.Λ.Π, Ο.Λ.Θ, Ο.Σ.Κ). Δημόσιες Υπηρεσίες (π.χ λογιστήρια, καθαριότητα) εκχωρούνται σε εργολάβους. Αποτέλεσμα αυτών είναι να μειώνονται οι προσλήψεις στο δημόσιο και να ανατρέπεται η σχέση εργαζομένων-συνταξιούχων. Στο σημείο αυτό να αναλογισθούμε τις επιπτώσεις από την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων που σχεδιάζει η Κυβέρνηση με την επιδιωκόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος.

Τα υψηλά επίπεδα ανεργίας, η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία αποτελούν μεγάλες πληγές και για το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης.

Συνάδελφοι / ισσες,

είναι καιρός να δούμε και τις δικές μας ευθύνες

Ανεχθήκαμε την καταλήστευση των ταμείων μας.

Νιώθουμε συνένοχοι για την κατάσταση μας και συναινούμε στην περικοπή των κατακτημένων δικαιωμάτων μας. Αυτή είναι μια από τις μορφές της ιδεολογικής ηγεμονίας του κεφαλαίου. Το κεφαλαίο επεκτείνει και βαθαίνει την εκμετάλλευση, την καταλήστευση της εργασίας παγκόσμια, καρπώνεται τα κέρδη από το άλμα της τεχνολογίας και την αύξηση της παραγωγικότητας, ενώ στους εργαζόμενους αφήνει την ανεργία, την ανασφάλεια, την φτώχεια και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής.

Δεν αντιστεκόμαστε ενωμένοι. Οι σειρήνες της διαίρεσης δυστυχώς μας παρέσυραν και λησμονήσαμε, ότι μόνος του, κανείς δεν μπορεί να σωθεί.

Πήγαμε στα σπίτια μας, γιατί πιστέψαμε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Και όμως υπάρχει! Τα κινήματα και οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δείχνουν το δρόμο.

Συνάδελφοι / ισσες,

Το 2008 θα είναι δύσκολο για τους εργαζόμενους. Η κυβερνητική πολιτική όπως παρουσιάστηκε ήδη από τον προϋπολογισμό είναι πολιτική λιτότητας, φορολογικής αφαίμαξης των εργαζομένων και κατάλυσης εργασιακών δικαιωμάτων με πρώτο στόχο τους νέους. Αν προσθέσει κανείς τις ιδιωτικοποιήσεις τότε συμπληρώνεται η εικόνα του νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Όμως

Ο ΜΟΝΟΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΧΑΜΕΝΟΣ

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ.