Ανοικτή Επιστολή

Αγαπητοί συνάδελφοι ,

Με αυτή την επιστολή στηρίζουμε την ανάγκη αμεσοδημοκρατικής λειτουργίας του εκπαιδευτικού κινήματος. Δεν φιλοδοξούμε να αναπτύξουμε τις απόψεις μας για το σύνολο των θεμάτων, που απασχολούν την δημόσια Εκπαίδευση, κορυφαίου κοινωνικού αγαθού, βασικού αρωγού της Παιδείας και του Πολιτισμού κάθε κοινωνίας και της, προφανώς συνακόλουθης, ανάγκης αναβάθμισης της κοινωνικής θέσης των εκπαιδευτικών λειτουργών, ως βασικών δημιουργικών κυττάρων του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Αναφέρουμε, απλά, τη συνεχή, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, απαξίωση και του δημόσιου, κοινωνικού χαρακτήρα της Εκπαίδευσης και της αντίστοιχης θεσμικής, επιστημονικής και οικονομικής θέσης των καθηγητών. Απαξίωση, εν πολλοίς, οφειλόμενη σε κρατικές, νεοφιλελεύθερες πολιτικές υποβάθμισης των κοινωνικών αναγκών και αφαίρεσης κοινωνικών δικαιωμάτων, κατακτημένων με σκληρούς, διεκδικητικούς αγώνες. Αξίζει, επίσης, να επισημάνουμε και την σημαντικότατη διεργασία ώθησης των ανθρώπων στην ιδιώτευση και διάχυσης του μύθου της ατομικής ευτυχίας σε περιβάλλον κοινωνικής ανασφάλειας, ανεργίας, εξαθλίωσης. Εδώ η επίδραση της άθλιας πλευράς της τηλεόρασης είναι καταλυτική … η κυριαρχία σε εθνικό, περιφερειακό και πλανητικό επίπεδο της αντίληψης ότι κάθε κοινωνική μορφή, κάθε ανθρώπινη σχέση, ακόμη και οι φυσικές διεργασίες πρέπει να υποτάσσονται στην αγορά, στον ανταγωνισμό, οδηγεί τις κοινωνίες σε αδιέξοδα και τη φύση σε καταστροφές.

Αλλά υπάρχει και δική μας ευθύνη, την οποία επιθυμούμε, σήμερα, να θίξουμε. Το πρόβλημα της μη συμμετοχής μας στις διαδικασίες, συλλογικής συζήτησης και δράσης της ΕΛΜΕ-ΟΛΜΕ, με άμεσο αρνητικό αντίκτυπο στην αποτελεσματικότητα των συνδικαλιστικών και εκπαιδευτικών διεκδικήσεων και στη μείωση της κοινωνικής αποδοχής του λόγου μας, είναι πολυπαραγοντικό, αλλά με κάποιες έκδηλες όψεις στις οποίες οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε :

- τις κομματικές, με κυριότερες τις κυβερνητικές, εξαρτήσεις.

- τις παραταξιακές αγκυλώσεις, με τις κεντρικά κατευθυνόμενες θέσεις.

- τις ωφελιμιστικές, ατομικές επιδιώξεις ανέλιξης, μέσω του συνδικαλισμού.

- τον μανιχαϊστικό, καταγγελτικό μονόλογο, ορισμένων ‘κατόχων’ της ‘μοναδικής αλήθειας’ με στρέβλωση, έως συκοφάντηση των διαφορετικών απόψεων.

Ας αρνηθούμε την ιδιώτευση και ας δημιουργήσουμε νέες μορφές διαλόγου και συλλογικής διερεύνησης, έκφρασης και δράσης σε αμεσοδημοκρατική κατεύθυνση.

Αναπτύσσουμε το δίκτυο διαλόγου όλων των συλλόγων διδασκόντων, όλων των συναδέλφων, εκμεταλλευόμενοι και την τεχνολογία (ιστοσελίδα, e-mails, κινητά). Η προσπάθειά μας κατατείνει στη συλλογική διαμόρφωση, με τη συμμετοχή των συναδέλφων, θέσεων και την αντίστοιχη επιλογή μορφών δράσης.

Μείζον πρόβλημα των προωθούμενων ελαστικών εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών θεωρούμε την επέκταση της εξαθλίωσης της ωρομισθίας, η οποία, σε συνδυασμό με την απουσία νέας ρύθμισης για τους αναπληρωτές, το φόβητρο της άρσης της μονιμότητας και την ένταση του αυταρχισμού της διοικητικής δομής οδηγούν σε επιδείνωση των όρων εργασίας μας και σε επιπλέον υποβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου. Οι αναπληρωτές και οι ωρομίσθιοι είναι σημαντικό μέρος των συναδέλφων, πρέπει να έχουν αποφασιστικό λόγο και οργανική ένταξη στο εκπαιδευτικό μας κίνημα και στο δίκτυο.

ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ
ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΑΛΟΓΟ

ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ MIA ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ
ΕΚΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ