Τζάμπα Μάγκες, με την Π.Δ.Σ.

του Λάζαρου Μάρκου,

Λογαριάστε

• 2 ώρες την εβδομάδα επί 15 κάνει 30 ευρώ επί 4 εβδομάδες ίσον 120 ευρώ ΤΟ ΜΗΝΑ

• 4 ώρες την εβδομάδα επί 15 ευρώ επί 4 εβδομάδες ίσον 240 ευρώ ΤΟ ΜΗΝΑ

• 10 ώρες την εβδομάδα επί 15 ευρώ επί 4 εβδομάδες 600 ευρώ ΤΟ ΜΗΝΑ
  
  

Σημείωση: Το 80% των εκπαιδευτικών δουλεύει από 2 ως 6 ώρες τη βδομάδα.

Με αυτές τις αποδοχές δούλευε μέχρι σήμερα ο εκπαιδευτικός συνάδελφος στην Πρόσθετη διδακτική στήριξη περίπου από το Νοέμβριο – Δεκέμβριο ως το Μάιο.

Όλοι διαμαρτύρονταν ( γονείς – εκπαιδευτικοί- μαθητές ) γιατί ξεκινάει αργά το πρόγραμμα και δεν μπορεί να γίνει ουσιαστικός προγραμματισμός αλλά το σημαντικότερο να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια στα παιδιά που οι γονείς τους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να δαπανούν τόσα χρήματα στα φροντιστήρια . Δωρεάν Δημόσια Παιδεία σου λέει ο άλλος αλλά την πληρώνουμε ακριβότερα από κράτη που έχουν ιδιωτική.

Θα έπρεπε λοιπόν να δοθεί λύσει στο παραπάνω πρόβλημα για να μην υπάρχει γκρίνια.

Και τη σκέφθηκαν οι ιθύνοντες , καρεκλοκένταυροι του Υπουργείου Παιδείας. Ουσιαστικά αν αφαιρέσουμε τις διακοπές Χριστουγέννων και Πάσχα η Πρόσθετη λειτουργεί 4 μήνες.

Αν αμείβονται οι εκπαιδευτικοί με τα μισά χρήματα θα λειτουργεί 8 μήνες όσες και το διδακτικό έτος και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Και έτσι δόθηκε λύση σε ένα πρόβλημα που ταλάνιζε την Πρόσθετη από την ίδρυση της εδώ και μια δεκαετία περίπου.

Και έτσι μπορούμε να πανηγυρίζουμε ότι επιτέλους ξεκινάει στην αρχή του έτους .

Και έτσι μπορούμε να κάνουμε δηλώσεις στα ΜΜΕ ότι υπάρχει πολιτική για την παιδεία του τόπου με όραμα και κυρίως το όραμα στηρίζεται και οικονομικά.

Δεν θα αντιδράσει κανένας σκέπτονται απλά. Γιατί;

Οι ωρομίσθιοι αυτό που θέλουν είναι η προϋπηρεσία για να διοριστούν κυρίως και όχι τα χρήματα.

Αυτοί που θα μπορούσαν να αντιδράσουν είναι οι <<αξιολογητές>> μόνιμοι συνάδελφοι άρα σε αυτούς αφήνω την αμοιβή το ίδιο . Λες και αυτοί δεν έχουν ευαισθησίες.

Ίσως, να μην αντιδράσουν και για το λόγο ότι θα έχω τη δυνατότητα να τους πληρώνω σχετικά γρήγορα. Θυμάμαι την εγκύκλιο του 2005 όπου υπήρχε η δέσμευση ότι τα χρήματα θα καταβάλλονται κάθε μήνα και μάλιστα έγινε και διαγωνισμός να μηχανογραφηθεί πανελλαδικά το σύστημα . Αλήθεια πόσα πήρε η εταιρία για την μηχανοργάνωση;

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά επειδή υπήρχε περίπτωση να χάσουμε την εκλογική μας πελατεία αφού οι προσλήψεις γίνονταν με πρόταση του αξιολογητή κάθε σχολείου στην Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας όπου και ουσιαστικά αποφάσιζε την πρόσληψη αφαιρέσαμε τη δυνατότητα πρότασης και η πρόσληψη θα γίνεται μόνο από τη Δ/νση χωρίς πρόταση του αξιολογητή

Ο αξιολογητής μπορεί να υποβάλλει πρόταση μόνο για τους μόνιμους και αναπληρωτές συναδέλφους . Ε εκεί δεν σηκώνει και πολύ ρουσφέτι βέβαια.

Έτσι δυστυχώς σχεδιάζεται η εκπαίδευση της χώρας.

Έτσι μεταχειρίζεται το εκπαιδευτικό δυναμικό της χώρας και μάλιστα την αφρόκρεμα την νέα γενιά.

Έτσι θα γίνει το σύστημα <<ανταγωνιστικό>> για να χρησιμοποιήσω και την ορολογία που χρησιμοποιούν.

Αυτή η κατάσταση όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο . Ούτε για τους συναδέλφους αδιόριστους , ούτε για τους μόνιμους που εργάζονται , ούτε για το πρόγραμμα. Είναι ένα πρόγραμμα που με προϋποθέσεις θα μπορούσε να βοηθήσει πολλές οικογένειες με τα παιδιά τους στις σημερινές δύσκολες οικονομικά μέρες.

Το μεγάλο ζήτημα όμως είναι τι κάνουμε εμείς με αυτές της συνθήκες;

Ο αναπληρωτής – ωρομίσθιος εκπαιδευτικός θα συνεχίσει να αποτελεί <<αναλώσιμο>> δυναμικό και εργαζόμενο <<Β κατηγορίας>>;

Αισθανόμαστε ικανοποιημένοι με την εικόνα του περιπλανώμενου, φοβισμένου και υποταγμένου εκπαιδευτικού;

1. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό και στην παρούσα κυβέρνηση αλλά και στην μελλοντική ότι δεν αποδεχόμαστε το θεσμό του ωρομισθίου. Ο αριθμός που προσλήφθηκαν θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αναπληρωτές.

2. Θα πρέπει επίσης να γίνει κατανοητό και στην παρούσα κυβέρνηση αλλά και στην μελλοντική ότι η αξιοπρέπειά μας δεν μας επιτρέπει να δεχθούμε να μεταχειρίζεται βάναυσα η πολιτεία εκπαιδευτικό προσωπικό με δύο (2) και τέσσερις (4) ώρες απασχόλησης την εβδομάδα . Η πολιτεία χρωστάει στους αναπληρωτές-ωρομίσθιους και πρέπει να τους δώσει.

3. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο εργαζόμενος όταν δουλεύει πρέπει να πληρώνεται κιόλας .Το Δημόσιο δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι ο μεγαλύτερος κακοπληρωτής εργαζομένων .Τα χρήματα να πιστώνονται στους λογαριασμούς κάθε μήνα.

4. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι θα στηρίξουμε το πρόγραμμα και με κάθε μέσο και θα διεκδικήσουμε την αναβάθμισή του σε όλα τα επίπεδα.

Οι καθηγήτριες και καθηγητές είναι ενεργοί πολίτες , με προβληματισμούς για το μέλλον της εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Η αξιοπρέπειά μας δεν μας επιτρέπει να αποδεχθούμε την ωρομίσθια , οι 2-4 ώρες απασχόλησης να βαφτίζονται ΕΡΓΑΣΙΑ.

Η αξιοπρέπειά μας δεν μας επιτρέπει να αποδεχθούμε ότι υπάρχουν συνάδελφοι που πληρώνονται με 250 ευρώ το μήνα και όποτε το θυμηθούν.

Το δίκιο του συμβασιούχου είναι πηγή δύναμης.

Το αναγνωρίζει η κοινωνία, οφείλει να το αναγνωρίσει και η πολιτεία.

Tα σωματεία να αναλάβουν πρωτοβουλία για να σταματήσει το δουλεμπόριο με αμοιβή την προϋπηρεσία. Η προϋπηρεσία κατακτήθηκε με αγώνες ως προσόν διορισμού και δεν μπορεί σήμερα να χρησιμοποιείται για μαύρη εργασία.

Διαβάστε περισσότερα...

Κρατική VS Ομότιμη Ιδιοκτησία

του Γιώργου Παπανικολάου
bloggr.p2pfoundation.net

Με τυμπανοκρουσίες και την παρουσία των υπουργών Θ. Ρουσόπουλου και Γ. Αλογοσκούφη ξεκίνησε με εναρκτήρια εκδήλωση το on line ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.Η σημασία της ψηφιοποίησης του αρχείου είναι αναμφίβολα μεγάλη για τον σύγχρονο ελληνισμό αλλά και για τους άλλους κατοίκους του πλανήτη.

Ωστόσο, υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες που καταδεικνύουν την ταξικότητα των επιλογών του σημερινού ελληνικού κράτους και την αντιδραστική του πολιτική απέναντι στην κοινωνική πρόοδο.

Το ψηφιοποιημένο υλικό αποτελεί αποκλειστική ιδιοκτησία της ΕΡΤ.

Αυτό δεν είναι καθόλου εύλογο σε μια νέα εποχή που έχουν αναπτυχθεί νέες μορφές ιδιοκτησίας. Ο πολίτης μπορεί να έχει πρόσβαση να δει, αλλά δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει ελεύθερα το υλικό του αρχείου, όχι μόνο για εμπορικούς, αλλά ακόμα και για μη εμπορικούς σκοπούς. Αν προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει το υλικό σε κάποιο δικό του web site ή να το ενσωματώσει σε δικές του δημιουργίες θα έχει πραγματοποιήσει μια πληθώρα αδικημάτων παραβίασης των νόμων της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Πρόκειται κλασσική περίπτωση που καταδεικνύει τον χαρακτήρα της κρατικής/δημόσιας περιουσίας στον σύγχρονο ελληνικό καπιταλισμό. Η περιουσία αυτή είναι αποκλειστική και γίνεται αντικείμενο διαχείρισης από μια γραφειοκρατία, ενώ οι πολίτες παύουν να ασκούν κυριαρχία σ’ αυτή. Στο όνομα της δήθεν κοινής ιδιοκτησίας η περιουσία αυτή απαλλοτριώνεται από το συλλογικό και αποσπάται από τον πολίτη. Συχνά μέσα από τους δρόμους της γραφειοκρατικής αδιαφάνειας γίνεται μέσο αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου προς όφελος επιχειρήσεων και καλοπληρωμένων διαχειριστών. Η κρατική/δημόσια ιδιοκτησία διακρίνεται απόλυτα από τις μορφές της ομότιμης ιδιοκτησίας που καταγράφονται νομικά με την Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης (GPL) και τις Άδειες των Κοινών Δημιουργημάτων (creative commons). Στο δοκίμιο του“Οι Πολιτικές Επιπτώσεις της Ομότιμης Επανάστασης” ο Michel Bauwens διαχωρίζει με σαφήνεια τα χαρακτηριστικά τους:

“Αυτές οι νέες μορφές ιδιοκτησίας έχουν τουλάχιστον 3 χαρακτηριστικά:

1.Στοχεύουν ενάντια στην ατομική ιδιοποίηση της από κοινού δημιουργηθείσας αξίας

2.Στοχεύουν στο να έχουν σαν αποτέλεσμα την ευρύτερη δυνατή χρήση, δηλαδή αποτελούν θεσμούς καθολικής κοινής ιδιοκτησίας

3.Διατηρούν την κυριαρχία του ατόμου

Η τρίτη διάσταση αφορά στο γιατί η ομότιμη ιδιοκτησία διαφέρει θεμελιωδώς από την ατομική όσο και από την συλλογική ιδιοκτησία. Η ατομική ιδιοκτησία είναι προσωπική αλλά είναι και αποκλειστική, δηλώνει: “ο,τι είναι δικό μου δεν είναι δικό σου”. Αλλά και η κρατική, που αποτελεί συλλογική ιδιοκτησία, είναι επίσης αποκλειστική με μια άλλη όμως έννοια: δηλώνει, “είναι δικό μας”, αλλά σημαίνει ότι δεν έχεις πλέον την κυριαρχία. Προέρχεται από εμάς, ελέγχεται από μια γραφειοκρατία ή μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά δεν είναι πραγματικά δική σου. Το συλλογικό, αντί για το άτομο, έχει αναλάβει τον έλεγχο και περισσότερο συχνά (παρά όχι) εμπλέκεται εξαναγκασμός.

Αλλά η Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης ή η άδειες “Κοινών Δημιουργημάτων” είναι διαφορετικές. Η “Κοινή” ιδιοκτησία δεν είναι συλλογική ιδιοκτησία. Με τη χρήση τους, αποδίδεται πλήρως στο άτομο, δηλαδή αναγνωρίζεται η ατομική του ιδιοκτησία. Μοιράζεσαι ελεύθερα την κυριαρχία σου με τους άλλους. Αυτό είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο στα σχήματα αδειών των “Κοινών Δημιουργημάτων” όπου το άτομο αποκτά μια ολόκληρη κλίμακα δυνατοτήτων για μοίρασμα. Διατηρείς τον πλήρη έλεγχο, δηλαδή την “κυριαρχία” και δεν εμπλέκεται εξαναγκασμός.”

Η περίπτωση του ψηφιακού αρχείου της ΕΡΤ αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πως εννοούν την κοινοκτημοσύνη και τη συλλογική δημόσια περιουσία οι διαχειριστές της κρατικής ιδιοκτησίας. Η ηθική νομιμοποίηση των πολιτικών επιλογών της σημερινής κυβέρνησης είναι ανύπαρκτη καθώς το υλικό του αρχείου έχει παραχθεί από το υστέρημα του ελληνικού λαού που εξαναγκάζεται σε εισφορά από ιδρύσεως της εταιρείας. Οι κυβερνώντες γδέρνουν το “βόδι” (τους Έλληνες πολίτες) δυο φορές: μια με την εξαναγκαστική εισφορά και στη συνέχεια χωρίς να επιτρέπουν την απόδοση αυτού του πλούτου πίσω στους πολίτες, αλλά παραδίδοντάς το στα χέρια των εκάστοτε διορισμένων από την κυβέρνηση διαχειριστών. Μάλιστα η χρηματοδότηση του εγχειρήματος γίνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή από τον πλούτο που συνεισφέρουν όλοι οι φορολογούμενοι πολίτες της Ευρώπης!

Η φύση του ψηφιακού αρχείου της ΕΡΤ επιτρέπει την αναπαραγωγή του με σχεδόν μηδαμινό κόστος και τη διανομή του μέσω του διαδικτύου. Η πολιτική απόφαση της κυβέρνησης να μην διαθέσει το αρχείο με την μορφή ομότιμης ιδιοκτησίας εισάγει ένα τεχνητό περιορισμό και μια ψευδοσπάνη σε πολιτιστικό πλούτο που θα μπορούσε να διατεθεί εξίσου σε όλα τα μέλη της κοινωνίας και να αποτελέσει μια θετική “εξωτερικότητα” προσώπων και επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στους τομείς της ενημέρωσης, της γνώσης, της επιστήμης, και του πολιτισμού. Η διάθεση του υλικού με τη μορφή των αδειών Creative Commons ή General Public License θα μπορούσε να αποτελέσει τη μαγιά μιας νέας άνθησης του πολιτισμού και της παιδείας και νέων ευκαιριών στην οικονομία. Η διάθεση του αρχείου στη σφαίρα των “κοινών” θα μπορούσε να επιτρέψει σε πολλές ομάδες και μικρές επιχειρήσεις να δημιουργήσουν δικά τους μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας με μικρό κόστος στην σημερινή εποχή του διαδικτύου. Θα επέτρεπε την άνθηση της πραγματικής δημοκρατίας και του πλουραλισμού έναντι της κατευθυνόμενης ενημέρωσης και της κονσερβοποιημένης ψυχαγωγίας. Θα επέτρεπε στους δημιουργούς να χρησιμοποιήσουν άφθονο υλικό για remix, να το παρουσιάσουν με νέο δημιουργικό τρόπο. Η σημερινή κυβέρνηση επιλέγει να μην το κάνει. Ο μόνος ωφελημένος από μια τέτοια πολιτική είναι μεγάλα συγκροτήματα ενημέρωσης και παραγωγής οπτικοακουστικού υλικού. Οι μόνοι χαμένοι είναι τα εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών.

Δίκαια ο Παναγιώτης Βρυώνης ιστολόγιό του, αφού επισημαίνει τη σημασία του έργου, ανησυχεί για την πολιτική του διάσταση. Αυτό που κάνει ακόμα πιο ύποπτες και επικίνδυνες τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης είναι η επιλογή της μορφής με την οποία το ψηφιοποιημένο υλικό θα διατίθεται στο κοινό. Η ΕΡΤ διάλεξε τη μορφή του WMV που αποτελεί ένα κλειστό πρότυπο της εταιρείας Microsoft. Η επιλογή είναι πολιτική και εξαναγκάζει τους χρήστες στην χρήση του λογισμικού που μονοπωλεί η Microsoft δημιουργώντας προβλήματα αναπαραγωγής του υλικού από χρήστες άλλων λειτουργικών συστημάτων. Επιπλέον μια σημαντική οικονομικά επένδυση εξαρτάται από τις ορέξεις της εταιρείας που το κατέχει για το αν θα συνεχίσει να το υποστηρίζει στο μέλλον. Μια εκτενέστερη ανάλυση για το θέμα αυτό μπορεί να δει κανείς από τον cosmix. Η υπόθεση χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και ενδεχομένως δημοσιογραφικής και νομικής έρευνας. Υποκρύπτει το λιγότερο ένα πολιτικό σκάνδαλο. Ας σημειωθεί ότι ο υπουργός εθνικής οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης υπέγραψε πριν μερικά χρόνια συμφωνία παράδοσης της δημόσιας υποδομής λογισμικού της χώρας μας στην Microsoft.

Οι ομότιμοι βλέπουν την υπόθεση της ψηφιοποίησης του αρχείου της ΕΡΤ σαν μια σημαντική ευκαιρία διάδοσης των ομότιμων σχέσεων ιδιοκτησίας που με τη σειρά της μπορεί να διευρύνει, επιδρώντας ενισχυτικά, τις ομότιμες σχέσεις παραγωγής.

Στα πλαίσια αυτά θεωρώ ότι θα ήταν θεμιτό:

Να οικοδομηθεί η ευρύτερη κοινωνική συμμαχία που θα διεκδικήσει την μετατροπή του νομικού καθεστώτος των πνευματικών δικαιωμάτων που διέπει τη διάθεση του αρχείου και την ψηφιοποίηση του περιεχομένου του σε φορμάτ ανοικτού λογισμικού για την διασφάλιση της ισότιμης και απρόσκοπτης σε βάθος χρόνου πρόσβασης των πολιτών. Τα προοδευτικά κόμματα, οι οργανώσεις του ανοικτού λογισμικού, οι bloggers και οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να συστρατευθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Οι Έλληνες ευρωβουλευτές πρέπει να ενημερώσουν την ευρωπαϊκή επιτροπή, που μάχεται την μονοπωλιακή θέση της Microsoft, για τις επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης. Οι προοδευτικοί βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου πρέπει να εγείρουν ζήτημα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση της εταιρείας στο μέλλον (αν και δεν συζητείται δεν μπορεί να αποκλεισθεί σε μεταγενέστερο χρόνο) μπορεί να οδηγήσει τα “ασημικά” του πολιτιστικού πλούτου της σύγχρονης Ελλάδας στα χέρια ιδιωτών. Ο χρόνος για έναρξη της δράσης και τη δημοσιοποίηση του προβλήματος είναι τώρα.

Θα μπορούσε παράλληλα να δημιουργηθεί μη κερδοσκοπικός φορέας που θα αναλάβει να εγγυηθεί την ταχύτερη ολοκλήρωση του έργου και την διασφάλιση των κανόνων διάθεσής του. Ένας τέτοιος φορέας θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει τις κοινότητες του ΕΛ/ΛΑΚ και να χρησιμοποιεί εθελοντική ή κοινωνική εργασία και ομότιμα οργανωτικά σχήματα για την υλοποίηση και συντήρηση του έργου.

Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας θα πρέπει να συστρατευθεί στην κίνηση αυτή, αφού κατανοήσει την θετική “εξωτερικότητα” που θα αποτελούσε για την επιχειρηματική δραστηριότητα η ελεύθερη διάθεση του αρχείου.

Η Ελληνική κοινωνία πρέπει να αδράξει τέτοιες ευκαιρίες εκσυγχρονισμού και δικαιότερης κατανομής του πλούτου. Τα οικονομικά δεδομένα εξελίσσονται κατά τρόπο ζοφερό χωρίς να προδιαγράφεται διέξοδος από την επερχόμενη κρίση αν δεν υιοθετηθούν άμεσα εναλλακτικές προσεγγίσεις.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο φίλος μου ο Λευτεράκης είναι μηχανικός του Δημοσίου

του Πέτρου Τζεφέρη, Διδάκτωρ Μηχανικός Ε.Μ.Π.
Ενημερωτικό Τ.Ε.Ε., 24-3-2007

Δεν είναι τυχαίος ο φίλος μου ο Λευτεράκης. Όλα κι όλα! Από το σχολείο, όταν ήμασταν συμμαθητές στον Πειραιά, είχε δείξει ότι θα "διαπρέψει". Πρώτος μαθητής. Και όταν λέμε πρώτος, το εννοούμε. Ποτέ δεύτερος, ποτέ μισή προσπάθεια.

Επέλεξε το Πολυτεχνείο, σε μια εποχή τρυφερή, λίγα χρόνια μετά την περίοδο των γεγονότων. Ήταν της... μόδας τότε το Πολυτεχνείο στη δική μας γενιά. Μια γενιά ερμαφρόδιτη, που ήταν αγέννητη το '40, που λαγοκοιμόταν την περίοδο της χούντας όντας στο δημοτικό σχολείο. Που δεν ήταν καν μες στην "αυλή του Φθινοπώρου" τότε, αλλά αργότερα για να μοχθήσει φοιτητιώσα.

Τα κατάφερε τελικά ο φίλος μας. Πήγε στο εξωτερικό για σπουδές, έκαμε αξιόλογη έρευνα, ανακοινώσεις, επιστημονικές δημοσιεύσεις, έκαμε μάλλον αρκετά που θα στοιχειοθετούσαν μια ενδιαφέρουσα ακαδημαϊκή καριέρα στο πανεπιστήμιο. Ήταν τότε ακόμη τα χρόνια της αθωότητας, της αφέλειας του νέου επιστήμονα...

Και να μην τα πολυλογώ, ήρθε μια μέρα ο Λυτεράκης και μου λέει: "Φίλε, θα μπω στο Δημόσιο..."

"Είσαι σίγουρος;" θυμάμαι ότι ρώτησα με απορία. "Δεν ξέρεις ποιο είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο; Καριέρα στο... Δημόσιο!".

"Θα το φτιάξουμε εμείς το Δημόσιο, ποιος περιμένεις να το φτιάξει; Έχω ένα όραμα: Να βγω κάποτε - πρώτα ο Θεός - από ένα Δημόσιο καλύτερο... Ονειρεύομαι στον αιώνα τούτο της τεχνολογίας που ζούμε, να φέρουμε πάλι στο προσκήνιο τον μηχανικό και το έργο του."

Μου έκανε εντύπωση η αισιοδοξία του. Στο νου μου ήρθε αυτόματα αποστροφή από το λόγο του Martin Luther King: "I have a dream today..."

Και έτσι μπήκε ο Λευτεράκης στο "μαντρί". Το μαντρί του Δημοσίου, όπου όσοι είναι μέσα (λένε οι απ' έξω) είναι καλά. Δούλεψε ο φίλος μου στο Δημόσιο, μη νομίζετε. Έδωσε τον εαυτό του ένθεν και εκείθεν, Δίδαξε ήθος με την "αφελή" εργατικότητα του και τη χρηστοήθεια του. Ονειρεύτηκε το ρόλο των μηχανικών ως manager που μπορούν να καταξιωθούν μέσα από την αναβάθμιση των τεχνικών υπηρεσιών Δημοσίου και νομαρχιών. Δούλεψε ο Λευτεράκης για όλα αυτά τα προβλήματα. Μέχρι και συνδικαλιστής έγινε. Εργαζόμενος συνδικαλιστής, αν υπάρχει τέτοιος νεολογισμός. Αλλά εις μάτην...

Κάποια στιγμή άρχισε να κουράζεται, να γκρινιάζει. Δυστυχώς ό φίλος μας έπεσε με τα μούτρα στο γνωστό αναποτελεσματικό, αντιφατικό ευθυνόφοβο, πελατειακό, γραφειοκρατικό μοντέλο της Δημόσιας Διοίκησης. Το απόλυτο τέλμα, που απαξιώνει τη γνώση, που αποθεώνει την τυπολατρία και τη διάχυση των ευθυνών, που χειραγωγεί το ήθος, που προάγει το φαύλο κύκλο της κομματικής μιζέριας, που δεν συνδέει ποτέ την αποδοτικότητα με το μισθό και την προαγωγή. Που όλοι το βλέπουν, το ψηλαφούν, το κατακρίνουν, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτε για να το δαμάσει.

Μια μέρα τον ρώτησα: "Δηλαδή, φίλε μου, οι νέοι σαν εσένα (!), ή οι νεότεροι από σένα που εισέρχονται στο Δημόσιο, δεν κάνουν τη διαφορά; Η "κρίσιμη" μάζα τους δεν θα γίνει ποτέ αρκετή να τα αλλάξει όλα; Δεν ήρθε ακόμη η ώρα για τη μεγάλη επανάσταση στις τάξεις του Δημοσίου;"

Γέλασε πικρά. Είναι κρίμα να τους βλέπει κανείς, να αποφλοιώνονται και να στύβονται σιγά σιγά σαν τα πορτοκάλια. Τους χρησιμοποιούν οι προϊσταμένοι τους, που συχνά είναι κατώτεροι τους σε σπουδές και δεξιότητες, και αυτό γιατί οι δομές του Δημοσίου, είναι κατά κανόνα αναχρονιστικές, συμβατές με την ήσσονα προσπάθεια των "αγνωστικιστών" (δηλ. αυτών που δεν γνωρίζουν τίποτε και για κανένα θέμα!), των ψηφιακά και τεχνολογικά αναλφάβητων (πάνω από το 70% των διευθυντών είναι σε ηλικίες μεγαλύτερες των 55 ετών!) ή εκείνων που το παίζουν "αναλφάβητοι" (το 92% των υπαλλήλων έχουν πλέον πρόσβαση σε Η/Υ, πλην, όμως, δεν τον χρησιμοποιούν, ειδικότερα τα διευθυντικά στελέχη!). Όταν φυσικά απαιτείται πραγματική απόδοση, με deadlines και στοχοθεσία, σε ένα ανοικτό και διαφανές σύστημα, εκεί θυμούνται τους νέους και τα προσόντα τους, τις σπουδές, τις ξένες γλώσσες, τη διαδικτυακή τους εμπειρία, την προσαρμοστικότητά τους... Με επιλεκτικά "όταν" όμως δεν αλλάζεις τις δομές, ούτε το τελικό συνολικό αποτέλεσμα...

Είναι κρίμα να βλέπει κανείς νέους με εξαιρετικά προσόντα, με όρεξη για δουλειά, με όνειρα να παράγουν κάτι και όταν έρχεται η ώρα στα υπηρεσιακά συμβούλια να εξετάζεται ως πρόκριμα, ουσιαστικά μόνον η αρχαιότητα. Και να δίνεται το "παράσημο" της θέσης ευθύνης λίγο πριν την... αποστρατεία. Και όταν φυσικά έρθει η ώρα και των "νέων" να προωθηθούν είναι πλέον πολύ αργά. Δεν είναι πια νέοι... Τα φτερά και η όρεξη έχουν κοπεί. Είναι πλέον και οι ίδιοι "μεταλλαγμένοι", σε αδιάφορους και κουρασμένους ψαρομάλληδες... Είναι η ώρα για τη δική τους αποστρατεία...

Δεν σας είπα μέχρι τώρα ότι ο Λευτέρης δεν έτυχε απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης (ΕΣΔΔ). Όμως, για την "καριέρα" στο Δημόσιο, αυτό είναι κυρίως που πρέπει να κάνει. Γιατί, απλά, οι απόφοιτοι της ΕΣΔΔ είναι οι μόνοι στους οποίους (και δικαίως) αναγνωρίζεται η επιμόρφωση, τόσο κατά την εισαγωγή όσο και κατά την εξέλιξή τους. Εντούτοις, η σχολή αυτή, ανεξάρτητα από το αν παράγει ή όχι "έτοιμα" διοικητικά στελέχη (τα οποία δυστυχώς δεν χρειάζεται για να λειτουργήσει το Δημόσιο με τη σημερινή του μορφή), χρησιμοποιείται κυρίως ως όχημα που παρέχει το εισιτήριο για το δημόσιο τομέα και παράλληλα τη σχετική πριμοδότηση εντός αυτού. Όλοι οι απόφοιτοι της ΕΣΔΔ σήμερα είναι αξιόλογοι, συνθέτοντας μια ελπιδοφόρα "σταγόνα" στον... ωκεανό του Δημοσίου. Εδώ, όμως, αγαπητές, εξέχουσες πλην θλιβερές μειοψηφίες των Λευτεράκηδων αλλά και των αποφοίτων της ΕΣΔΔ, είναι Δημόσιο, δεν είναι ακαδημία, ούτε πανεπιστήμιο! Δεν απαιτούνται για την εξέλιξη οι πιστοποιημένες ειδικές γνώσεις, απλά η για πάμπολλα χρόνια παρουσία / απουσία!

Μα εγώ ξέρω ότι ο νέος δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας (Ν. 3528/2007) έχει ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες ρυθμίσεις στο θέμα της αξιολόγησης των υπαλλήλων. Καθιερώνει ένα αντικειμενικό σύστημα μορίων που συνυπολογίζει τα τεκμηριωμένα ακαδημαϊκά, επαγγελματικά και τεχνικά προσόντα, την επιμόρφωση, την εργασιακή εμπειρία, αλλά και τις δεξιότητες των υπαλλήλων.

Ρώτησα το φίλο μου για τον νέο κώδικα και το άρθρο 85, που προβλέπει τα παραπάνω. "Πολύ προχωρημένο για να εφαρμοστεί στο σημερινό Δημόσιο, που θυμίζει κάτι μεταξύ στρατού και... παιδικής χαράς" ήταν η απάντηση: "Το 'γιατί' ρώτησέ το στους διευθυντές προσωπικού των υπηρεσιών του Δημοσίου. Εδώ δεν μπορούν να βρουν και να βάλουν στη σειρά τα φύλλα αξιολόγησης του κάθε υπαλλήλου (εφόσον τα φύλα συμπληρώνονται ακόμη μόνο κατά βούληση), όχι τους διάφορους ξενόγλωσσους τίτλους προσόντα και επιστημονικές διακρίσεις του... εκάστοτε Λευτεράκη".

Όλες οι κοινωνικές δομές διαφοροποιούνται, εξελίσσονται, ωριμάζουν. Ακόμη και οι πολιτικές ηγεσίες ανανεώνονται, βλέπουμε διαρκώς και νεότερους πολιτικούς, που έρχονται να κυβερνήσουν τα υπουργεία. Πού ξέρουν από νέες τεχνολογίες, από MBO's και στοχοθεσία, θεωρία και πρακτική κινήτρων της εργασίας. Μόνο το Δημόσιο δεν αγγίζουν αυτά... Και οι πολιτικοί συνεχίζουν να στηρίζονται σε συμβούλους και όχι φυσικά στις δυσκίνητες κρατικές μηχανές, στο δημόσιο "forever"...

Δυστυχώς φίλε Λευτέρη, οι επιλογές μας περνάνε πάντα από το "ταμείο", ακόμη και όταν δεν είναι απόλυτα δικές μας. Και το Δημόσιο ακόμη είναι μια χοάνη, μια μεγάλη χοάνη ενός "σπαστηροτριβείου" ονείρων... Που συγκεντρώνει τα όνειρα των νέων και τα κάνει σκόνη... Και το χειρότερο είναι σήμερα ότι όλο και λιγότεροι νέοι που εισέρχονται σε αυτό, έχουν πλέον όνειρα: Είναι πλέον συνειδητοποιημένοι στην κακομοιριά τους, είναι πλέον a priori παραδομένοι στον επερχόμενο ευτελισμό τους.

Τον είδα μια μέρα τυχαία στον Πειραιά να στέκεται στα σκαλιά του σχολείου που είχαμε κάποτε γεμίσει με τον παιδικό μας ιδρώτα. Περνούσα και κοντοστάθηκα στην είσοδο. Αν δεν τον ήξερα θα αναρωτιόμουν: "Άραγε, ποιός κακομοίρης είναι αυτός;".

Ατένιζε θλιμμένος και σκεπτικός τις μπασκέτες που είχαν φτιαχτεί μπροστά. Τα παιδιά που έπαιζαν αμέριμνα, όπως κι εμείς κάποτε στον ίδιο χώρο. Μα εκείνος, δεν κοίταζε τις μπασκέτες... Κοιτούσε πίσω και πέρα και πάνω από αυτές... Απλά θυμόταν, αναπολούσε...

Ήξερα τί αναπολούσε ο Λευτέρης. Τί σκεφτόταν, καθώς το βλέμμα ξεμάκραινε και δεν ήταν πια εδώ. Αναπολούσε, όταν χρόνια πριν στον ίδιο χωρο, πριν βάλουν τις μπασκέτες, μαζευόμασταν τα βράδια και μιλούσαμε με τις ώρες. Όταν, καθισμένοι κατάχαμα, ονειροπόλοι νέοι, πλάθαμε, τυφλοί και περήφανοι το μέλλον μας και μαζί κι εκείνο της γενιάς μας... Once upon a time, I had a dream...

Διαβάστε περισσότερα...

Για να μην ξεχνιόμαστε...

ΚΥΡ

Διαβάστε περισσότερα...

Ας βάλουμε το συνδικαλισμό στο Σύλλογο Διδασκόντων

του Λάζαρου Μάρκου

Συναδέλφισσες/οι

Το συνδικαλιστικό κίνημα χρόνια τώρα επιδιώκει να γίνεται περισσότερη κουβέντα σε επίπεδο Συλλόγου Διδασκόντων για θέματα που απασχολούν τον κλάδο μας. Αν μπορούσε δε αυτό να γίνει σε εβδομαδιαία βάση θα ήταν ευχής έργο. Ενημερωμένος συνάδελφος, δραστήριος συνάδελφος είναι το όπλο που διαθέτουμε απέναντι σε όποιον επιθυμεί να εκμεταλλευτεί τον κλάδο. Είτε είναι πολιτική ηγεσία, είτε είναι συνδικαλιστική ηγεσία , είτε διοικητική ηγεσία.

Η σχέση, η επικοινωνία μεταξύ Συλλόγου Διδασκόντων και Διοικητικού Συμβουλίου πρέπει να είναι αμφίδρομη και συχνή. Οι Σύλλογοι Διδασκόντων αν συμμετέχουν ενεργά στην εκπαιδευτική καθημερινότητα αλλά και στα μεγάλα προβλήματα του κλάδου θα ενισχύσουν την προσπάθεια του Διοικητικού Συμβουλίου σε επίπεδο προτάσεων αλλά και διεκδίκησης.

Έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας (ΔΣ-ΣΥΛΛΟΓΟΙ) ένα γραφειοκρατικό σύστημα που στηρίζεται στην αποστολή εγγράφων μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή ή FAX, που είναι βέβαια εν μέρει δικαιολογημένο αφού έχουμε φθάσει αισίως τους 2500 εκπαιδευτικούς στο Νομό και 100 σχολεία και είναι αδύνατον το ΔΣ να επισκεφθεί όλα τα σχολεία, δεν παύει όμως να αποδυναμώνει τον κλάδο μιας και τις περισσότερες φορές τα κείμενα αυτά δεν διαβάζονται καθόλου ή και αν διαβάζονται δεν μπαίνουν σε διαδικασία διαλόγου για να καταλήξουμε σε πρόταση, που θα αποτελεί πρόταση τις πλειοψηφίας του κλάδου που θα την στηρίξει και όχι πρόταση των παρατάξεων.

Ουδέν κακό αμιγές καλού όμως.

Το Υπουργείο Παιδείας επιθυμώντας να παρακάμψει τα συλλογικά όργανα των εκπαιδευτικών έστειλε έγγραφο όπου ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάει από τους συναδέλφους το εξής:

Τι τη θέλετε την Ομοσπονδία σας , τι θέλετε τις ΕΛΜΕ;

Καταθέσετε της προτάσεις σας, οι οποίες μάλιστα θα εφαρμοστούν άμεσα, αφού θα προβεί σε διοικητικές πράξεις για τις προτάσεις αυτές.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Σύσσωμο το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, σε απάντηση του, το καταδικάζει.

Εκείνο που θα ήταν θετικό, είναι να εκμεταλλευτούμε το έγγραφο αυτό. Πέρα από το να το καταδικάσουμε, ας αποτελέσει αφετηρία να μπει η συζήτηση για θέματα του κλάδου στο σύλλογο διδασκόντων του κάθε σχολείου αλλά και να αναπτυχθεί μία σχέση συνεχής επικοινωνίας με το ΔΣ, αλλά και μεταξύ των σχολικών μονάδων.

Καταθέτω μερικές σκέψεις για το πως θα μπορούσε να υλοποιηθεί αυτό.

Τις περισσότερες από αυτές τις έχουμε καταθέσει ήδη ως Εκπαιδευτική Προοπτική- Κοινωνικό Δίκτυο για την εκπαίδευση.

1. Ας οριστεί τακτική εβδομαδιαία συζήτηση για θέματα του κλάδου. Γνωρίζουμε την καθημερινότητα και το φόρτο εργασίας αλλά με λίγη προσπάθεια είναι εφικτό να βρίσκεται ο σύλλογος 30 λεπτά την εβδομάδα.




2. Ας οριστούν συνάδελφοι, σύνδεσμοι με την ΕΛΜΕ. Αν είναι δυνατόν και με απαλλαγή από εξωδιδακτικές ασχολίες. Θα αναλάβουν την σύνδεση ΔΣ και σχολικής μονάδας υπεύθυνα με συνεχείς ενημέρωση για τα τρέχοντα θέματα και θα ενημερώνουν το ΔΣ για τις αποφάσεις του συλλόγου. Επίσης θα καλούν το ΔΣ για οργανωμένες συζητήσεις με συγκεκριμένη θεματολογία.




3. Ας αναπτύξουμε ομάδες εργασίας για όλα τα θέματα. Συνδικαλιστικά, Κοινωνικά, Πολιτιστικά , Αθλητισμό, Μουσική , Θέατρο όπου με την στήριξη του ΔΣ θα αποτελούν τον πυρήνα αλλά και την αφετηρία για προτάσεις και δράση.




4. Οι νέες τεχνολογίες αντί να αποτελούν γραφειοκρατικό μηχανισμό για τον κλάδο είναι εφικτό να τις εκμεταλλευτούμε. Μπορούμε να αναπτύξουμε ένα ΔΙΚΤΥΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Δώστε τα email σας για να έχετε άμεση ενημέρωση για τα θέματα που απασχολούν τον κλάδο. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι μας έρχεται στο email μας οτιδήποτε άσχετο. Ας δεχθούμε μερικά νέα μηνύματα που αφορούν τον κλάδο. Ο σύνδεσμος ας αναλάβει τη συλλογή τους και να τα στείλει στην ΕΛΜΕ. Σήμερα γίνεται αυτή η ενημέρωση σε περιορισμένο αριθμό συναδέλφων και με αυτό τον τρόπο έχουν την δυνατότητα να μελετούν τα θέματα καλύτερα πριν τα συζητήσουν.




5. Ας ζητήσουμε από τη Δ/νση Συνελεύσεις δύο φορές το χρόνο και σε κρίσιμα γεγονότα (Απεργίες) με άδεια τις δύο τελευταίες ώρες. Οι Συνελεύσεις αυτές μπορεί να γίνονται Μοίρες, Αρκαλοχώρι, Γενικά Λύκεια Ηρακλείου, ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ Ηρακλείου και Γυμνάσεια Ηρακλείου, με την παρουσία όλου του ΔΣ . Άλλωστε περισσότερες ώρες χάνονται από της ενημερώσεις που κάνουν άτομα του ΔΣ. Δεν ακούγονται οι απόψεις όλων και δεν επισκέπτονται όλα τα σχολεία με αυτό τον τρόπο. Επίσης δεν παίρνονται συλλογικές αποφάσεις.

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ

αλλά με τους δικούς μας όρους

και με τα δικά μας θέματα

Ας συζητήσουμε για τα Οικονομικά μας.

Ας συζητήσουμε για το Ασφαλιστικό, που εκτός του νομοσχέδιου αυτού, που θίγει την επικουρική σύνταξη, έρχεται σύντομα το Νομοσχέδιο που θα αφορά τους Δημοσίους Υπαλλήλους.

Ας συζητήσουμε για το Εκπαιδευτικό Συνέδριό μας, που θα γίνει το Μάϊο στα Χανιά και αφορά τις αλλαγές που συνεχώς διατυμπανίζει η ηγεσία του Υπουργείου στον τύπο αλλά ποτέ δεν άνοιξε διάλογο ουσιαστικό.

Αφού επιθυμούν τη συζήτηση σε επίπεδο συλλόγου Διδασκόντων ας την έχουν.

Όχι όμως για τη διάσπαση της ενότητας του κλάδου αλλά το Αντίθετο.

Είναι μια ευκαιρία ανασύνταξης του κλάδου, ευκαιρία επανακαθορισμού των προτεραιοτήτων μας, ευκαιρία να αποδείξουμε ότι η εκπαιδευτική κοινότητα λειτουργεί συλλογικά όχι μόνο για θέματα συνδικαλιστικά αλλά και πολιτιστικά, κοινωνικά, κ.λ.π.

Συνάδελφισσες/οι,

οι παραπάνω σκέψεις – προτάσεις δεν αποτελούν οδηγία, δεν αποτελούν πανάκεια. Είναι όμως μια ευκαιρία να συζητηθούν, να συμπληρωθούν ή και να απορριφθούν, αλλά να δώσουν το ερέθισμα να καταλήξουμε κάπου.

Βήμα έκφρασης των συναδέλφων πάντα θα αποτελεί η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, αλλά απαιτείται ταυτόχρονα να εφαρμοστούν πιο ευέλικτες πρακτικές. Η έλλειψη χρόνου ή ακόμη και η απογοήτευση από το συνδικαλιστικό όργανο, αποτελούν σοβαρό πρόβλημα για την συμμετοχή σε μαζικές διαδικασίες αυτό όμως που μπορεί να γίνει είναι ένα νέο ξεκίνημα . Αυτό άλλωστε αποτελεί και επιθυμία του Υπουργείου Παιδείας.

Διαβάστε περισσότερα...

Αναπληρωτές και Ωρομίσθιοι το 2008

του Λάζαρου Μάρκου

Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΕΔΩ;

ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΟ 2008 ;

Σχολικό έτος 2007-2008.

Σίγουρα θα είναι μια σχολική χρονιά που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη των αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών .

ΟΧΙ γιατί προσλήφθηκαν πολύ αργά Νοέμβριο – Δεκέμβριο . Ακόμη και σήμερα υπάρχουν κενά.

ΌΧΙ γιατί προσλαμβάνονται ως ωρομίσθιοι, ενώ το κενό είναι ολόκληρο κενό Αναπληρωτή.

ΌΧΙ γιατί προσλαμβάνονται με δύο και τέσσερις ώρες τη βδομάδα.

ΌΧΙ γιατί θα πληρωθούν ΟΠΟΤΕ ΤΟ ΘΥΜΗΘΟΥΝ.

ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ

ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ

ΜΕ ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΥΣ

Το 1999 ψηφίστηκε η πρώτη ρύθμιση, το γνωστό 16μηνο. Όσοι Αναπληρωτές & Ωρομίσθιοι που συμπλήρωναν 16 μήνες προϋπηρεσία διορίζονταν και ένα ποσοστό 25% από τον Α.Σ.Ε.Π.

Το 2004 , ψηφίστηκε η δεύτερη ρύθμιση, το 30 μηνο. Προέβλεπε το διορισμό των συναδέλφων που συμπλήρωναν προϋπηρεσία 30 μήνες ως το 2004. και ποσοστό 40% του ΑΣΕΠ. Ήταν το πρώτο νομοσχέδιο που κατέθεσε η τωρινή κυβέρνηση.

Φέτος λοιπόν το καλοκαίρι , αφού έχει λήξει και η τελευταία ρύθμιση οι διορισμοί με προϋπηρεσία θα γίνουν σε ποσοστό 40% από τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Τίποτε άλλο.

Οι Αναπληρωτές και Ωρομίσθιοι ήταν αφανείς μέχρι το 1997, έτος κατάργησης της επετηρίδας. Τόσο που πίστεψαν πολλοί αλλά και η κυβέρνηση με Υπουργό Παιδείας το Γεράσιμο Αρσένη ότι μπορεί να μας διώξουν από το φυσικό μας χώρο που δεν ήταν άλλος από το Δημόσιο σχολείο.

Πίστεψαν ότι ο αναπληρωτής – ωρομίσθιος εκπαιδευτικός αποτελεί “αναλώσιμο” δυναμικό και εργαζόμενο “Β' κατηγορίας“.

Από την αρχή το κίνημα των αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών μακριά από κομματικούς – παραταξιακούς εναγκαλισμούς με μεγαλειώδης αγώνες , όπως τη Μαραθώνια πορεία , κατασκηνώσεις έξω από το Υπουργείο, μεγαλειώδη συλλαλητήρια με το πρώτο στις 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 1998 όπου μεταδόθηκε από το CNN και ανάγκασε το σχολιαστή να πει “γίνεται διαγωνισμός για να προσληφθούν άπειροι εκπαιδευτικοί τη στιγμή που υπάρχουν έμπειροι” ζητούσε ένα διαφορετικό σύστημα διορισμών όπου η προϋπηρεσία θα αποτελεί βασικό κριτήριο και ένα πλαίσιο που θα ορίζει το χρόνο παραμονής στην αναπλήρωση.

H θέσπιση διπλού συστήματος διορισμών, Α.Σ.Ε.Π. και ΠΡΟΥΠΗΡΕΣΙΑ αναγνωρίστηκε ως ένα θετικό βήμα. Οι δύο ρυθμίσεις επίσης θετικές γιατί απορρόφησαν ένα σημαντικό αριθμό συμβασιούχων εκπαιδευτικών που είχαν μέχρι και 14 συμβάσεις.

Αντί όμως να προχωρήσουν στην οριστική λύση του προβλήματος τι έκαναν;

Πρώτον . Οι διορισμοί δεν γίνονται στον αριθμό που απαιτεί η εκπαιδευτική διαδικασία με αποτέλεσμα να διευρύνετε τα φαύλο σύστημα της αναπλήρωσης.

Δεύτερον. Δημιούργησαν τους πίνακες Αναπληρωτών και Ωρομισθίων . Αντί όμως να μικραίνει ο αριθμός των συναδέλφων που είναι εγγεγραμμένοι στους πίνακες αφού υποτίθεται θα διορίζονταν αυξάνει με ταχύτατους ρυθμούς. Αυτό γιατί αντί να προσλαμβάνουν συναδέλφους με σύμβαση αναπληρωτή πέρασαν στην Ωρομισθία. Έτσι αντί για ένα συνάδελφο αναπληρωτή προσλαμβάνονται τρεις ωρομίσθιοι.

Τρίτον. Προχώρησαν ακόμα παραπέρα με την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη. Οι συνάδελφοι που προσλαμβάνονται εκεί με 2 και 4 ώρες την εβδομάδα και αναγνωρίζεται η προϋπηρεσία τους.

Αποτέλεσμα είναι μέσα σε λίγα χρόνια να βρίσκονται στους πίνακες χιλιάδες συνάδελφοι χωρίς προοπτική και μέλλον. Κατόρθωσαν αυτοί που επικαλούνταν ότι η επετηρίδα δεν είχε νόημα γιατί ήταν εγγεγραμμένοι σε αυτήν χιλιάδες και οι νέοι συνάδελφοι δεν θα διορίζονταν ποτέ , τώρα μέσα σε 11 μόλις χρόνια ( 1997 – 2008 ), να δημιουργήσουν πίνακες αναπληρωτών με χιλιάδες συναδέλφους και εδώ με τη διαφορά όμως ότι τώρα δεν υπάρχει καθόλου προοπτική διορισμού αλλά δημιουργούν τους πίνακες για να εργάζονται ως ωρομίσθιοι.

Είναι δυνατόν να υπάρχει προοπτική διορισμού χωρίς ρύθμιση ,μόνο με το 40% του ΑΣΕΠ;

Το συμπέρασμα είναι ότι με ψίχουλα καλλιεργεί ελπίδες. Δεν είναι όμως το ουσιαστικό αυτό. Δημιουργεί μια νέα γενιά εκπαιδευτικών περιπλανώμενων , φοβισμένων , υποταγμένων , μια γενιά όχι των 700 ευρώ αλλά των 300 ευρώ. Συνάδελφοι όμηροι των ορέξεων της κάθε κυβέρνησης.

Η λύση είναι η εφαρμογή του Μέγιστου Χρόνου στην Αναπλήρωση.

Δύο διδακτικά έτη ,όπου ανεξαρτήτως συστήματος διορισμών οι αναπληρωτές- ωρομίσθιοι που τα συμπληρώνουν θα καταλαμβάνουν οργανικές θέσεις στο δημόσιο.

Αυτό γιατί θα αποτρέψει την εκάστοτε κυβέρνηση να χρησιμοποιεί συμβασιούχους εκπαιδευτικούς αλλά μόνιμους και γιατί θα σταματήσει η εργασιακή εκμετάλλευση εκπαιδευτικών με την υπογραφή πολλαπλών συμβάσεων.

Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε και να εργασθούμε όλοι μαζί με συνέπεια , προγραμματισμό και ευθύνη όπως μας δίδαξε το παρελθόν, και όπως απαιτεί το μέλλον. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να δικαιωθούμε ως εκπαιδευτική κοινότητα.

Οι αριθμοί δεν είναι ακόμη απαγορευτικοί για να επικαλεστούν όπως γίνεται συνήθως ότι η πρότασή σας δεν είναι ρεαλιστική. Όσο όμως καθυστερεί η ψήφισή του θα αυξάνονται οι αριθμοί στους πίνακες με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η εφαρμογή του στο μέλλον.

Κάτι που πολύ απλά θα σημαίνει ότι οι πίνακες των αναπληρωτών και των ωρομισθίων θα είναι μόνο για προσλήψεις Αναπληρωτών και Ωρομισθίων και δεν θα οδηγούν στον Διορισμό.

Είναι λοιπόν φέτος χρονιά σταθμός για το μέλλον των αναπληρωτών και ωρομισθίων συναδέλφων αν δεν ψηφιστεί νόμος για την μονιμοποίησή τους με την προϋπηρεσία.

Είναι όμως χρονιά σταθμός και για την εκπαίδευση γιατί όλοι γνωρίζουμε τις αρνητικές συνέπειες στην εκπαιδευτική διαδικασία , στο σχολείο , που έχουν οι προσλήψεις συμβασιούχων με τα προβλήματα που δημιουργούνται.

Πιστεύω ότι έφθασε η ώρα, στα πλαίσια μιας ποιοτικής στροφής του εκπαιδευτικού μας συστήματος, να δομηθεί ένα πλαίσιο κανόνων που θα καθορίζει με απόλυτη σαφήνεια το ρόλο και τα δικαιώματα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών και θα προδιαγράφει την προοπτική τους στη Δημόσια Εκπαίδευση και όχι την ταλαιπωρία τους στη Δημόσια εκπαίδευση.

Ας μην λησμονούμε ότι είναι εν ενεργεία εκπαιδευτικοί, επομένως μόνο ως εκπαιδευτικούς πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε, αν λέει κάτι στην πολιτική κουλτούρα του σήμερα αυτό.

Στο κάλεσμα των αναπληρωτών και ωρομισθίων ανέκαθεν ανταποκρίθηκε η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ.

Ίσως γιατί δεν υπάρχει κομματική ή παραταξιακή εξάρτηση που να δεσμεύει υπέρ του Α.Σ.Ε.Π. Συμπαραστάτης πάντα ,αφού συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις κινητοποιήσεις, συνέβαλε και στη διαμόρφωση θέσεων στις γενικές συνελεύσεις των αναπληρωτών αφού ήταν πάντα παρόν.

Σήμερα δεσμεύεται η ίδια παράταξη ότι θα αναλάβει πρωτοβουλίες για να επανέλθει το εργασιακό πρόβλημα χιλιάδων συναδέλφων.

Υπάρχουν και εκκρεμότητες ουσιαστικές που αφορούν συναδέλφους αναπληρωτές και ωρομίσθιους που διορίστηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Τι θα γίνει με συνταξιοδοτικά ζητήματα ; Τι θα γίνει με την βαθμολογική εξέλιξη των αναπληρωτών όπου κάθε τρεις και λίγο ανακοινώνει ότι θα ρυθμιστεί και όλο αρρύθμιστη μένει;

Το πιο δραστήριο και πιο νέο κομμάτι της εκπαίδευσης που είναι ο αναπληρωτής και ο ωρομίσθιος πρέπει να επανέλθει στο προσκήνιο διεκδικώντας τα δίκαια αιτήματά του. Αποτελούν το μέλλον της εκπαίδευσης και σαφέστατα θα πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες μαζί με τους νέους συναδέλφους του ΑΣΕΠ και με την εμπειρία των παλαιότερων συναδέλφων να διαμορφώσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό.

Δεν αξίζει στην νέα γενιά των ενεργών εκπαιδευτικών αυτή η μεταχείριση.

Ο αγώνας θα είναι με όλους τους συναδέλφους και σε όλα τα επίπεδα.

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ΓΙΑ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

Διαβάστε περισσότερα...

και δεν ξύπνησες ποτέ...

Του Άγνωστου Blogger

Εκατό χιλιάδες κόσμος στην πορεία της Τετάρτης. Η μεγαλύτερη πορεία, μετά την μεταπολίτευση. Δεν θα το μάθεις, βέβαια, διότι δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι. Ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, αλλά, όσος χαμός και να γίνει, δεν θα μάθεις τίποτα.

Αλλά, από την άλλη, τι σημασία έχει;

Αύριο το πρωί, θα ξυπνήσεις σε ένα νέο εργασιακό και ασφαλιστικό καθεστώς. Δεδομένης της απουσίας του μεγεθυντικού φακού που ονομάζεται τηλεόραση, οι εκατό χιλιάδες δεν θα γίνουν ποτέ δύο εκατομμύρια. Θα μείνουν -μόνο- εκατό χιλιάδες, θα φωνάξουν για τόσους, και δεν θα ακουστούν ποτέ.

Αύριο το πρωί θα ξυπνήσεις με νέα δεδομένα. Θα έχεις εργαστεί για πολλά, για πολύ - και θα πάρεις λίγα, λιγότερα από όσα αξίζεις. Κάποιοι άλλοι, γνωστοί - άγνωστοι, έπαιξαν τα χρήματά σου - και έχασες.

Μην απελπίζεσαι, αδελφέ: έτσι και αλλιώς δεν θα κέρδιζες με τίποτα.

Αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι τώρα, με ύφος χιλίων καρδιναλίων θα απαγγείλουν το ποίημα που θα στερήσει εσένα από το μέλλον που δικαιούσαι, και αυτούς θα τους χορτάσει το πλεόνασμα του ιδρώτα σου. Όπως ισχύει πάντα, αν δουλεύεις για δέκα και παίρνεις τέσσερα, τα έξι δεν χάνονται - μην ανησυχείς. Θα γίνουν λιμουζίνα κάποιου, θα του ανοίξουν τον δρόμο στην Β. Σοφίας, ή θα γίνουν αφίσες ηλεκτρονικά debate και δωράκια σε δημοσιογράφους με παλάτια.

Δεν χάνεται το χρήμα σου, θα αξιοποιηθεί.

Στο μεταξύ, εσύ θα ζήσεις με τέσσερα. Βέβαια, θα ζήσεις μίζερα και φτωχά - αλλά μην ανησυχείς: το μέλλον αυτών που θα σου πουν πως θα ζήσεις καλύτερα με τα τέσσερα είναι εξασφαλισμένο. Δεν θα χρειαστεί -καν- ποτέ να πάρουν σύνταξη: το τόσο θράσος είναι σπάνιο στις μέρες μας.

Αύριο το πρωί θα ξυπνήσεις χωρίς μέλλον. Θα δουλέψεις, θα υποχρεωθείς να δώσεις ένα κομμάτι του μισθού σου, και κάποιος άλλος πάλι θα αγχωθεί να δει πόσο πήγε η μετοχή του μέλλοντός σου. Θα φας ένα γιαούρτι για μεσημεριανό και λίγο ζουμί για βράδυ. Θα πληρώσεις την μισή σύνταξή σου για φάρμακα (αρρώστησες προσπαθώντας να δουλέψεις λίγο παραπάνω για το καινούργιο ελικόπτερο του αφεντικού σου) την άλλη μισή στο νοίκι, και την άλλη μισή...

ποιά άλλη μισή; Ας μην φας.

Οι κάτοικοι των παραθύρων στις οκτώ είναι αρκετά χορτασμένοι για όλους μας.

Αύριο το πρωί θα ξυπνήσεις νεκρός. Θα σε κρατήσουν βέβαια στην ζωή όσο χρειάζεται για να αγοράσουν καινούργιο κουστούμι, φτιαγμένο αποκλειστικά για αυτούς, στην Ιταλία. Γράφει ωραία στο γύρισμα, δεν τσαλακώνει. Είσαι το κουστούμι τους, η σαμπάνια τους, το καινούργιο τους αυτοκίνητο. Και όσο χρεώνεις τα όνειρά σου στην πιστωτική, τους είσαι χρήσιμος δούλος. Και τους θαυμάζεις για την ποιότητα της ζωής τους και το γούστο τους.

Είτε έμαθες για τους εκατό χιλιάδες, είτε ήσουν στους εκατό χιλιάδες, αύριο το πρωί θα ξυπνήσεις αδικημένος.

Θα έχεις φωνάξει, ουρλιάξει, βραχνιάσει, να ακουστεί η φωνή σου, να ακουστούν τα δικαιώματά σου, να μην είσαι πια η πουτάνα του κάθε θρασύδειλου που λέει "μα δεν το καταλαβαίνουν ότι δεν γίνεται αλλιώς" ενώ ξέρει καλά ότι γίνεται και αλλιώς, αλλά θα αλλάξει η δική του ζωή, και του κατεστημένου του - και δεν το θέλουμε αυτό, σωστά;

Θα έχεις πονέσει από την αδικία.

Θα έχεις απελπιστεί από την αδυναμία.

Θα έχεις κουραστεί να αμύνεσαι.

Μα, να σου πω κάτι;

Δεν θα έχεις ξυπνήσει.

Γιατί δεν άκουσες τόσες φωνές, λίγους μήνες πριν, όταν όλοι αυτοί σε χρειάζονταν για να πάρουν την άδειά σου και να συνεχίσουν να ζουν την ζωή σου. Και τους την έδωσες απλόχερα, παρότι όλοι πίστευαν ότι δεν μπορεί πάλι να ξεγελαστείς - αλλά το ακριβό κουστούμι, η διαφήμιση prime time, τα όμορφα λογότυπα και τα γυαλιστερά χαμόγελα, όλα αυτά που αγοράστηκαν ή πιστώθηκαν με το μέλλον σου, σε έκαναν για άλλη μία φορά να μην ξυπνήσεις.

Θα απορήσεις τώρα με το θράσος τους να μιλάνε εξ’ ονόματί σου, λες και ξέρουν πόσο κάνει ένα εισιτήριο - αλλά μην ξεγελιέσαι, εσύ πότισες αυτό το θράσος με τον ιδρώτα σου.

Αγόρασες με την ψήφο σου το μέλλον σου. Καμμένο, πουλημένο σε πολυεθνικές, χωρίς δικαιώματα, χτυπημένο από ζαρντινιέρες και παρακολουθούμενο με ευλογίες μεγαλοεταιριών. Έξι μήνες πριν, αν φώναζες για όλα αυτά που πιστεύεις, θα σε ακούγανε τρομοκρατημένοι.

Θα ξυπνάγανε αυτοί με κρύο ιδρώτα.

Αλλά (αυτοί που αποκαλείς πιστά κύριοι) σε ξαναζαλίσανε, σε μπερδέψανε, νόμιζες ότι ήσουν η προτεραιότητά τους, εσύ - όχι ο γείτονας, ξεχνώντας πως αν βοηθηθείς εσύ, και κάποιος άλλος όχι, δεν θα βοηθηθεί κανείς.

Εμείς, και αυτοί.

Δεν ξεκόλλησες ποτέ από τους δύο, νόμιζες ότι είχες να διαλέξεις μόνο "μαύρο" ή "άσπρο" - τους έδωσες τυφλή εμπιστοσύνη, τα κλειδιά για την ζωή σου, το μέλλον σου, και την αξιοπρέπειά σου.

Και ξαφνικά, αναρωτήθηκες τώρα, τι πήγε στραβά και γελάνε στα γραφεία τους και στις καρέκλες τους αυτοί που δεν έζησαν ποτέ τον ελάχιστο -ούτε μισθό, ούτε σύνταξη, μόνο- ανθρωπισμό.

Και αναρωτήθηκες πως είναι δυνατόν να είναι όλοι αυτοί αναίσθητοι, όταν εσύ τους έδειξες περίτρανα ότι δεν αξίζει να ασχοληθούν με άτομα σαν και σένα, με μηδενική αξιοπρέπεια.

Έξι μήνες πριν, κοιμήθηκες.

Και έτσι, δεν ξύπνησες ποτέ!

Διαβάστε περισσότερα...

Όταν τα παιδιά, "παίζουν" τους μεγάλους

της Μαρίας Παναγιωτάκη, Κοινωνιολόγου
"Πατρίς", Στήλη Ε.Λ.Μ.Ε., 5-3-2008

Ανάστατα συχνά –πλέον- τα σχολεία μας. Άσκηση βίας, κυριαρχία ατομικής δύναμης, περιθωριοποίηση, εκεί που θα ’πρεπε να χτίζεται το δημιουργικό «μαζί».

Φαινόμενο γνώριμο.

Κάθε γενιά επεδίωκε να ξεσηκώσει τις αντιδράσεις ή ακόμα και την οργή του κοινωνικού συνόλου. Άλλοτε η διαμαρτυρία είχε χρώμα πολιτικό, ή, ήχους μουσικής οργισμένης. Τώρα πια δεν είναι η διαμαρτυρία αλλά η αδιαφορία, ο εκφοβισμός, ο εξευτελισμός, ή, η βουβή, τυφλή βία. Η «μαγκιά», στην σύγχρονη εκδοχή της. Εν δυνάμει βίαιη απάντηση –θα πουν πολλοί-, στον απάνθρωπο, περιχαρακωμένο τρόπο ζωής που έχουμε επιβάλλει στα παιδιά μας.

Η αδιαφορία, κυρίαρχο στοιχείο της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, λίγο απέχει από την ωμή βία. Να βλέπεις τη ζωή ως θέαμα και να ζητάς ένα απόλυτο «εδώ και τώρα». Μια άρνηση σαν σε κατάσταση αφασίας, χωρίς προοπτική, δίχως πρόθεση.

Επιπλέον, οι έφηβοι, στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να φανούν «άλλοι» μες σε μια κοινωνία που τους ισοπεδώνει, καταλήγουν να γίνονται όλοι ίδιοι μέσα από τη διαφορά. Η διάκριση από το σύνολο μοιάζει να είναι η μόνη βούληση που έχει απομείνει.

Και βεβαίως, εκφράζεται με τρόπο αντικοινωνικό. Με την περιφρόνηση του κοινού χώρου (καταστροφή θρανίου), ή με την απαξίωση της ίδιας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (εξευτελισμός συμμαθητή, συνανθρώπου).

Κι από την άλλη, εμείς.

Που συνήθως, δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει η εφηβική πράξη, αλλά αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο. Των εφήβων. Κι αν σε μια βία αντιταχθεί μια άλλη βία, αυτό βεβαιώνει τον έφηβο ότι έχει δίκιο που πράττει βίαια εφόσον η βία είναι η μέθοδος συναλλαγής στον κόσμο των ενηλίκων.

Αναζητούν σταθερά σημεία αναφοράς τα παιδιά μας. Αξίες σημαντικές, δομή συγκεκριμένη να γίνει υλικό πολύτιμο στο χτίσιμο του αυριανού κόσμου. Κι εμείς τους δίνουμε οτιδήποτε άλλο εκτός από συγκροτημένο πλαίσιο. Κυρίως τους παρέχουμε τον αεριτζήδικο χαρακτήρα μιας Ελλάδας του “ό,τι αρπάξουμε”, έτσι, δίχως αρχές, χωρίς συνέπεια κι υπευθυνότητα.

Οι κοινωνίες προχωρούν μέσα από θέσεις ανατρεπτικές και αμφισβητήσεις. Το πιο δυναμικό κομμάτι που θα μπορούσε να τις εκφράσει, οι νέοι, μας γυρίζουν πλάτη. Απομακρύνονται, φτύνοντας απαξιωτικά.

Όμως, από το θυμωμένο φτύσιμο στα πλακάκια του πεζοδρομίου μέχρι το εξευτελιστικό φτύσιμο στο πρόσωπο του ενοχλητικού συμμαθητή, η απόσταση πια είναι πολύ-πολύ μικρή.

Διαβάστε περισσότερα...

Σύγχρονα χαρακτηριστικά της Νεανικής βίας

Υπάρχουν δύο σύγχρονα χαρακτηριστικά της Νεανικής βίας,τα οποία αξίζει να εντοπίσουμε.

1. Η βία της εικονικής, ηλεκτρονικής πραγματικότητας.

Η κυριαρχία της βίας στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, στο διαδίκτυο και στα αντίστοιχα ‘παιχνίδια’ είναι απόλυτη και καθοριστική της “νέου τύπου” βίαιης συμπεριφοράς των παιδιών.

«Η αληθινή “φρίκη” του κυβερνοχώρου δεν είναι ότι βρισκόμαστε σε αλληλόδραση με εικονικές οντότητες σαν να ήταν ανθρώπινες -ότι συμπεριφερόμαστε σε μη πρόσωπα σαν να ήταν πραγματικά πρόσωπα- αλλά μάλλον το αντίθετο: συμπεριφερόμαστε σε “πραγματικά” πρόσωπα σαν σε εικονικές οντότητες που μπορούν να βασανιστούν και να σφαγιαστούν ατιμωρητί, δεδομένου ότι θεωρούμε την αλληλόδραση μαζί τους σαν Εικονική Πραγματικότητα».

Slavoj Zizek

Το παιδί μας λειτουργεί με τους όρους του ηλεκτρονικού “φαντασιακού” της βίας. Το μάτι του συμμαθητή που τραυματίστηκε, θα διορθωθεί μ’ένα απλό Delete.

2. Ο ακραία ανταγωνιστικός προσανατολισμός του σχολείου σε μια ακραία ανταγωνιστική κοινωνία.

Μεταλλάσσουμε τα παιδιά μας σε αγωνιστικές μοτοσικλέτες και τα σπρώχνουμε σε γύρους απάνθρωπου ανταγωνισμού.

Ως πότε θα μας εκπλήσσει ο εκτροχιασμός και η συντριβή τους σε κάποια “μοιραία” στροφή;

Και ποιο άπειρο θράσος επιτρέπει, τότε, στον ωχαδερφισμό μας τις θρηνωδίες;

Η Ο.Λ.Μ.Ε. επισημαίνει:

«Ο ρόλος του σχολείου στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ατόμου είναι πολύ σημαντικός. Το σχολείο πρέπει να είναι φορέας μετάδοσης όχι μόνο γνώσης, αλλά και αντιλήψεων, στάσεων, συμπεριφορών και κοινωνικοποίησης των νέων ανθρώπων. Η μονομερής έμφαση στο περιεχόμενο του αναλυτικού προγράμματος είναι ανεπαρκής. Οι στόχοι του σχολείου θα πρέπει να είναι πολύ ευρύτεροι και ασφαλώς, να συμπεριλαμβάνουν και την προάσπιση και προαγωγή της σωματικής και ψυχικής υγείας των νέων».

Τι γίνεται όμως σήμερα στο σχολείο;

Η ΟΛΜΕ και Ο Συνήγορος του Παιδιού συμφωνούν:
«Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα είναι έντονα ανταγωνιστικό,
εξετασιοκεντρικό, δασκαλοκεντρικό, με ασφυκτικά αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα. όχι μόνο δε συμβαδίζει με το πνεύμα της Αγωγής Υγείας, αλλά, ιδιαίτερα στο επίπεδο της λυκειακής βαθμίδας, ακυρώνει και οποιαδήποτε προσπάθεια επίτευξης των στόχων της».

Ιδιαιτέρως, o Συνήγορος μεταφέρει την αγωνία των μαθητών:

«αίτημα των μαθητών, ιδίως της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη τόσο από εκπαιδευτικούς όσο -κυρίως - από τους γονείς, είναι η μείωση της ασκούμενης πίεσης για βαθμούς και η μεγαλύτερη έμφαση στην ουσία και την απόλαυση της εκπαιδευτικής εμπειρίας. Η υπερφόρτωση των μαθητών με υποχρεώσεις, ιδίως δε με τη φοίτηση σε φροντιστήρια κατά τις μεγαλύτερες τάξεις του γυμνασίου και στο λύκειο, συνδέεται με την απαξίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας του δημόσιου σχολείου, η οποία δεν είναι προς το συμφέρον ούτε των μαθητών, ούτε των εκπαιδευτικών, ούτε των γονέων. Είναι ανάγκη το σχολείο να γίνει περισσότερο ελκυστικό και να δίνει ευκαιρίες συμμετοχής, επικοινωνίας αλλά και χαλάρωσης - εκτόνωσης, ώστε οι μαθητές να μπορούν να αναπτύσσουν περισσότερο απρόσκοπτα την προσωπικότητα, τις δεξιότητες και τα ενδιαφέροντά τους».

Διαβάστε περισσότερα...

Νέο ή όχι το φαινόμενο της Σχολικής και Νεανικής βίας;

του Θοδωρή Κόττα
"Πατρίς", Στήλη Ε.Λ.Μ.Ε., 5-3-2008

Ο Συνήγορος του Παιδιού (ανεξάρτητη αρχή) υποστηρίζει ότι η βία είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο, ενώ η Κ. Σώκου από το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού παρατηρεί ότι οι εκδηλώσεις βίας στη σχολική κοινότητα, εκφρασμένες με διάφορες μορφές, έχουν παρατηρηθεί από πολύ παλιά. Δεν είναι ένα νέο φαινόμενο.

Κάθε μορφή βίας έχει κατά καιρούς παρουσιαστεί: λεκτική, σωματική, ψυχολογική-συναισθηματική, σεξουαλική, βανδαλισμός. Θύτες και θύματα προέρχονται από κάθε κοινωνική ομάδα της σχολικής κοινότητας περιλαμβάνοντας και άτομα από τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο.

ΟΜΟΦΩΝΟΥΝ όμως στην κοινωνιολογική εξέταση.

Η βία και οι εκφραστές της.

Η βία ως κοινωνικό φαινόμενο έχει στενή σχέση με την κοινωνική ανισότητα, τον κοινωνικό αποκλεισμό, την ματαίωση και τη διαφορετικότητα. Είναι συνυφασμένη με την παραβατικότητα, το αδιέξοδο και το φόβο αλλά και με την εκμηδένιση, την απαξίωση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εν δυνάμει βίαιοι. Ενεργοποιούν αυτή τους την ιδιότητα όταν για παράδειγμα εμποδίζονται να ικανοποιήσουν μιας ζωτικής γι αυτούς σημασίας ανάγκη. Η βία, σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορεί να λειτουργήσει ως η μοναδική διέξοδος και να εκδηλωθεί είτε με επιθετική συμπεριφορά προς τα έξω, είτε με επιθετική συμπεριφορά προς το ίδιο το άτομο, ενδοβάλλεται. Δεν υπάρχουν δηλαδή βίαιοι άνθρωποι, κάποιοι όμως γίνονται βίαιοι κάτω από ορισμένες συνθήκες οι οποίες δημιουργούνται από την αλληλεπίδρασή τους με το περιβάλλον.

Η σχολική βία διακρίνεται στον εκφοβισμό, στο «bullying», και στη βία.

Το «bullying» είναι ο όρος που χρησιμοποιείται από τους Βρετανούς, τους Ολλανδούς και τους Σκανδιναβούς. Οι άλλοι Ευρωπαίοι προτιμούν τον όρο «σχολική βία».

Διαβάστε περισσότερα...

Νεανική βία, Σχολική βία και Κοινωνικός Ανταγωνισμός

του Θοδωρή Κόττα
"Πατρίς", Στήλη Ε.Λ.Μ.Ε., 5-3-2008

Η Ο.Λ.Μ.Ε. και η Ε.Λ.Μ.Ε. Ηρακλείου αναλαμβάνουν, την πρωτοβουλία δημιουργίας δικτύου συναδέλφων και (ελπίζουν) δικτύων συνεργασίας με τους γονείς, με υπηρεσίες και φορείς της ευρύτερης κοινότητας με στόχο τη διερεύνηση και αντιμετώπιση προβλημάτων πρόληψης και προαγωγής της Υγείας στο Εκπαιδευτικό Σύστημα.

Αρχίζουμε σήμερα τον δημόσιο διάλογο, από την στήλη της ΕΛΜΕ, στην “Πατρίς”, για τον εντοπισμό και τη διερεύνηση των συναφών προβλημάτων.

Χρήσιμες πηγές για τα σημερινά μας κείμενα:

www.olme.gr

www.0-18.gr

Συνήγορος του Παιδιού

Συνήγορος του Πολίτη

Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού

Διαβάστε περισσότερα...

Πολυδύναμο Εκπαιδευτικό Κέντρο

του Λάζαρου Μάρκου.

Η ΕΛΜΕ πριν δύο χρόνια ξεκίνησε ένα φιλόδοξο, αλήθεια, έργο:

τη δημιουργία Πολυδύναμου Εκπαιδευτικού Κέντρου.

Κέντρο που θα μπορούσε να στεγάσει δραστηριότητες εκπαιδευτικές , πολιτιστικές , κοινωνικές των καθηγητών και όχι μόνο αλλά και γονέων, μαθητών κ.λ.π.

Υπήρξε η δέσμευση του Δήμου Ηρακλείου για παραχώρηση κτιρίου και η ΕΛΜΕ προχώρησε με δική της χρηματοδότηση στις μελέτες του έργου. Η Περιφέρεια Κρήτης με πρόσφατη δέσμευση του Γ. Γραμματέα Περιφέρειας Κρήτης αναλαμβάνει τον εξοπλισμό και αυτό που απομένει είναι η χρηματοδότηση της Συντήρησης του συγκεκριμένου κτιρίου. Η Νομαρχία Ηρακλείου θα μπορούσε να συμβάλλει σε αυτό. Θα είναι μεγάλη επιτυχία για το Νομό μας να δημιουργήσει το πρώτο Πανελλαδικά Εκπαιδευτικό Κέντρο με τη συνεργασία Περιφέρειας Κρήτης, Νομαρχίας αλλά και Δήμου Ηρακλείου.

Το παραπάνω κείμενο σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί κριτική σε όσους αναφέρεται αλλά μια ελάχιστη συμβολή στην προσπάθεια όλων για μια καλύτερη παιδεία στον τόπο μας.

Διαβάστε περισσότερα...

Σχολική Στέγη

του Λάζαρου Μάρκου.

Αποτελεί παραδοχή ότι ο Νομός Ηρακλείου έχει ανάγκες πολλές όσον αφορά τη σχολική στέγη. Και μάλιστα ανάγκες, όχι μόνο κατασκευής σύγχρονων σχολικών μονάδων όπως απαιτούν οι καιροί, αλλά ακόμη και αιθουσών.

Αποτελεί επίσης παραδοχή ότι η χρηματοδότηση του προγράμματος σχολικής στέγης για το νομό δεν μπορεί με κανένα τρόπο να κριθεί ικανοποιητική σε σχέση με τις ανάγκες του νομού .

Με βάση τα παραπάνω οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι το πάγιο αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας (δέσμευση και της κυβέρνησης που δεν φαίνεται να υλοποιείται) για αύξηση της χρηματοδότησης στο 5% του ΑΕΠ για την παιδεία δεν αποτελεί αίτημα για αύξηση των μισθών των καθηγητών, αλλά κυρίως για να βελτιώσουμε την ποιότητα της παρεχόμενης δημόσιας εκπαίδευσης.

Οφείλουμε επιτέλους να δούμε την παιδεία ως πρώτη προτεραιότητα και να εγκαταλείψουμε τα ευχολόγια.

Χωρίς υποδομές, δεν μπορούμε

να βελτιώσουμε την ποιότητα.

H Nομαρχία Ηρακλείου δημιούργησε ένα φιλόδοξο και σωστό πενταετές πρόγραμμα που αφορά τη σχολική στέγη. Σήμερα, ένα χρόνο μετά, παραμένει ερωτηματικό κατά πόσο υλοποιείται το παραπάνω πρόγραμμα Είναι αποδεκτό το γεγονός ότι δεν διαθέτει ίδιους πόρους για να χρηματοδοτήσει την κατασκευή σχολικών μονάδων. Αυτό όμως που είναι στο χέρι της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης είναι ο προγραμματισμός – σχεδιασμός υλοποίησης του προγράμματος με βάση τη χρηματοδότηση που λαμβάνει. Μέχρι σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει η άποψη της εκπαιδευτικής κοινότητας για τον σχεδιασμό αυτό.

Ενώ συμμετέχουμε στην Νομαρχιακή Επιτροπή παιδείας η οποία είναι θεσμοθετημένο όργανο με συμβουλευτικό χαρακτήρα , δεν έχει συζητηθεί το θέμα αυτό μέχρι σήμερα. Η λειτουργία του οργάνου αυτού παραμένει τυπική αφού ασχολείται μόνο με θέματα καταργήσεων - συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων. Θέματα δηλαδή που αφορούν αποφάσεις, που θα πρέπει να λάβει το Υπουργείο Παιδείας. Θέματα που αφορούν τον σχεδιασμό της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης για την προτεραιότητα υλοποίησης έργων, με βάση τη χρηματοδότηση που λαμβάνει από τον Ο.Σ.Κ., δεν συζητούνται καν.

Επίσης εδώ και δύο χρόνια με ευθύνη της ΕΛΜΕ δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία συνάντηση του Διοικητικού Συμβουλίου με τη Νομαρχία Ηρακλείου, αλλά ούτε και με το Δήμο.

Είναι σίγουρο ότι πολλά πρέπει να γίνουν σε επίπεδο σχολικής στέγης στο Νομό μας . Υπάρχουν ανάγκες για νέες σχολικές μονάδες, ανάγκες για συμπλήρωση και ανακατασκευή , ανάγκες για εκσυγχρονισμό.

Αναμένοντας το Δ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, ο συντονισμός όλων των εμπλεκόμενων φορέων είναι απαραίτητος και αναγκαίος. Περιφέρεια Κρήτης, Νομαρχία, Δήμοι, εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς οφείλουν να συντονίσουν τις ενέργειές τους ώστε να επιτύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Διαβάστε περισσότερα...

Ανοικτή Επιστολή

Αγαπητοί συνάδελφοι ,

Με αυτή την επιστολή στηρίζουμε την ανάγκη αμεσοδημοκρατικής λειτουργίας του εκπαιδευτικού κινήματος. Δεν φιλοδοξούμε να αναπτύξουμε τις απόψεις μας για το σύνολο των θεμάτων, που απασχολούν την δημόσια Εκπαίδευση, κορυφαίου κοινωνικού αγαθού, βασικού αρωγού της Παιδείας και του Πολιτισμού κάθε κοινωνίας και της, προφανώς συνακόλουθης, ανάγκης αναβάθμισης της κοινωνικής θέσης των εκπαιδευτικών λειτουργών, ως βασικών δημιουργικών κυττάρων του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Αναφέρουμε, απλά, τη συνεχή, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, απαξίωση και του δημόσιου, κοινωνικού χαρακτήρα της Εκπαίδευσης και της αντίστοιχης θεσμικής, επιστημονικής και οικονομικής θέσης των καθηγητών. Απαξίωση, εν πολλοίς, οφειλόμενη σε κρατικές, νεοφιλελεύθερες πολιτικές υποβάθμισης των κοινωνικών αναγκών και αφαίρεσης κοινωνικών δικαιωμάτων, κατακτημένων με σκληρούς, διεκδικητικούς αγώνες. Αξίζει, επίσης, να επισημάνουμε και την σημαντικότατη διεργασία ώθησης των ανθρώπων στην ιδιώτευση και διάχυσης του μύθου της ατομικής ευτυχίας σε περιβάλλον κοινωνικής ανασφάλειας, ανεργίας, εξαθλίωσης. Εδώ η επίδραση της άθλιας πλευράς της τηλεόρασης είναι καταλυτική … η κυριαρχία σε εθνικό, περιφερειακό και πλανητικό επίπεδο της αντίληψης ότι κάθε κοινωνική μορφή, κάθε ανθρώπινη σχέση, ακόμη και οι φυσικές διεργασίες πρέπει να υποτάσσονται στην αγορά, στον ανταγωνισμό, οδηγεί τις κοινωνίες σε αδιέξοδα και τη φύση σε καταστροφές.

Αλλά υπάρχει και δική μας ευθύνη, την οποία επιθυμούμε, σήμερα, να θίξουμε. Το πρόβλημα της μη συμμετοχής μας στις διαδικασίες, συλλογικής συζήτησης και δράσης της ΕΛΜΕ-ΟΛΜΕ, με άμεσο αρνητικό αντίκτυπο στην αποτελεσματικότητα των συνδικαλιστικών και εκπαιδευτικών διεκδικήσεων και στη μείωση της κοινωνικής αποδοχής του λόγου μας, είναι πολυπαραγοντικό, αλλά με κάποιες έκδηλες όψεις στις οποίες οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε :

- τις κομματικές, με κυριότερες τις κυβερνητικές, εξαρτήσεις.

- τις παραταξιακές αγκυλώσεις, με τις κεντρικά κατευθυνόμενες θέσεις.

- τις ωφελιμιστικές, ατομικές επιδιώξεις ανέλιξης, μέσω του συνδικαλισμού.

- τον μανιχαϊστικό, καταγγελτικό μονόλογο, ορισμένων ‘κατόχων’ της ‘μοναδικής αλήθειας’ με στρέβλωση, έως συκοφάντηση των διαφορετικών απόψεων.

Ας αρνηθούμε την ιδιώτευση και ας δημιουργήσουμε νέες μορφές διαλόγου και συλλογικής διερεύνησης, έκφρασης και δράσης σε αμεσοδημοκρατική κατεύθυνση.

Αναπτύσσουμε το δίκτυο διαλόγου όλων των συλλόγων διδασκόντων, όλων των συναδέλφων, εκμεταλλευόμενοι και την τεχνολογία (ιστοσελίδα, e-mails, κινητά). Η προσπάθειά μας κατατείνει στη συλλογική διαμόρφωση, με τη συμμετοχή των συναδέλφων, θέσεων και την αντίστοιχη επιλογή μορφών δράσης.

Μείζον πρόβλημα των προωθούμενων ελαστικών εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών θεωρούμε την επέκταση της εξαθλίωσης της ωρομισθίας, η οποία, σε συνδυασμό με την απουσία νέας ρύθμισης για τους αναπληρωτές, το φόβητρο της άρσης της μονιμότητας και την ένταση του αυταρχισμού της διοικητικής δομής οδηγούν σε επιδείνωση των όρων εργασίας μας και σε επιπλέον υποβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου. Οι αναπληρωτές και οι ωρομίσθιοι είναι σημαντικό μέρος των συναδέλφων, πρέπει να έχουν αποφασιστικό λόγο και οργανική ένταξη στο εκπαιδευτικό μας κίνημα και στο δίκτυο.

ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ
ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΑΛΟΓΟ

ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ MIA ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ
ΕΚΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ

Διαβάστε περισσότερα...