Κρατική VS Ομότιμη Ιδιοκτησία

του Γιώργου Παπανικολάου
bloggr.p2pfoundation.net

Με τυμπανοκρουσίες και την παρουσία των υπουργών Θ. Ρουσόπουλου και Γ. Αλογοσκούφη ξεκίνησε με εναρκτήρια εκδήλωση το on line ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.Η σημασία της ψηφιοποίησης του αρχείου είναι αναμφίβολα μεγάλη για τον σύγχρονο ελληνισμό αλλά και για τους άλλους κατοίκους του πλανήτη.

Ωστόσο, υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες που καταδεικνύουν την ταξικότητα των επιλογών του σημερινού ελληνικού κράτους και την αντιδραστική του πολιτική απέναντι στην κοινωνική πρόοδο.

Το ψηφιοποιημένο υλικό αποτελεί αποκλειστική ιδιοκτησία της ΕΡΤ.

Αυτό δεν είναι καθόλου εύλογο σε μια νέα εποχή που έχουν αναπτυχθεί νέες μορφές ιδιοκτησίας. Ο πολίτης μπορεί να έχει πρόσβαση να δει, αλλά δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει ελεύθερα το υλικό του αρχείου, όχι μόνο για εμπορικούς, αλλά ακόμα και για μη εμπορικούς σκοπούς. Αν προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει το υλικό σε κάποιο δικό του web site ή να το ενσωματώσει σε δικές του δημιουργίες θα έχει πραγματοποιήσει μια πληθώρα αδικημάτων παραβίασης των νόμων της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Πρόκειται κλασσική περίπτωση που καταδεικνύει τον χαρακτήρα της κρατικής/δημόσιας περιουσίας στον σύγχρονο ελληνικό καπιταλισμό. Η περιουσία αυτή είναι αποκλειστική και γίνεται αντικείμενο διαχείρισης από μια γραφειοκρατία, ενώ οι πολίτες παύουν να ασκούν κυριαρχία σ’ αυτή. Στο όνομα της δήθεν κοινής ιδιοκτησίας η περιουσία αυτή απαλλοτριώνεται από το συλλογικό και αποσπάται από τον πολίτη. Συχνά μέσα από τους δρόμους της γραφειοκρατικής αδιαφάνειας γίνεται μέσο αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου προς όφελος επιχειρήσεων και καλοπληρωμένων διαχειριστών. Η κρατική/δημόσια ιδιοκτησία διακρίνεται απόλυτα από τις μορφές της ομότιμης ιδιοκτησίας που καταγράφονται νομικά με την Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης (GPL) και τις Άδειες των Κοινών Δημιουργημάτων (creative commons). Στο δοκίμιο του“Οι Πολιτικές Επιπτώσεις της Ομότιμης Επανάστασης” ο Michel Bauwens διαχωρίζει με σαφήνεια τα χαρακτηριστικά τους:

“Αυτές οι νέες μορφές ιδιοκτησίας έχουν τουλάχιστον 3 χαρακτηριστικά:

1.Στοχεύουν ενάντια στην ατομική ιδιοποίηση της από κοινού δημιουργηθείσας αξίας

2.Στοχεύουν στο να έχουν σαν αποτέλεσμα την ευρύτερη δυνατή χρήση, δηλαδή αποτελούν θεσμούς καθολικής κοινής ιδιοκτησίας

3.Διατηρούν την κυριαρχία του ατόμου

Η τρίτη διάσταση αφορά στο γιατί η ομότιμη ιδιοκτησία διαφέρει θεμελιωδώς από την ατομική όσο και από την συλλογική ιδιοκτησία. Η ατομική ιδιοκτησία είναι προσωπική αλλά είναι και αποκλειστική, δηλώνει: “ο,τι είναι δικό μου δεν είναι δικό σου”. Αλλά και η κρατική, που αποτελεί συλλογική ιδιοκτησία, είναι επίσης αποκλειστική με μια άλλη όμως έννοια: δηλώνει, “είναι δικό μας”, αλλά σημαίνει ότι δεν έχεις πλέον την κυριαρχία. Προέρχεται από εμάς, ελέγχεται από μια γραφειοκρατία ή μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά δεν είναι πραγματικά δική σου. Το συλλογικό, αντί για το άτομο, έχει αναλάβει τον έλεγχο και περισσότερο συχνά (παρά όχι) εμπλέκεται εξαναγκασμός.

Αλλά η Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης ή η άδειες “Κοινών Δημιουργημάτων” είναι διαφορετικές. Η “Κοινή” ιδιοκτησία δεν είναι συλλογική ιδιοκτησία. Με τη χρήση τους, αποδίδεται πλήρως στο άτομο, δηλαδή αναγνωρίζεται η ατομική του ιδιοκτησία. Μοιράζεσαι ελεύθερα την κυριαρχία σου με τους άλλους. Αυτό είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο στα σχήματα αδειών των “Κοινών Δημιουργημάτων” όπου το άτομο αποκτά μια ολόκληρη κλίμακα δυνατοτήτων για μοίρασμα. Διατηρείς τον πλήρη έλεγχο, δηλαδή την “κυριαρχία” και δεν εμπλέκεται εξαναγκασμός.”

Η περίπτωση του ψηφιακού αρχείου της ΕΡΤ αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πως εννοούν την κοινοκτημοσύνη και τη συλλογική δημόσια περιουσία οι διαχειριστές της κρατικής ιδιοκτησίας. Η ηθική νομιμοποίηση των πολιτικών επιλογών της σημερινής κυβέρνησης είναι ανύπαρκτη καθώς το υλικό του αρχείου έχει παραχθεί από το υστέρημα του ελληνικού λαού που εξαναγκάζεται σε εισφορά από ιδρύσεως της εταιρείας. Οι κυβερνώντες γδέρνουν το “βόδι” (τους Έλληνες πολίτες) δυο φορές: μια με την εξαναγκαστική εισφορά και στη συνέχεια χωρίς να επιτρέπουν την απόδοση αυτού του πλούτου πίσω στους πολίτες, αλλά παραδίδοντάς το στα χέρια των εκάστοτε διορισμένων από την κυβέρνηση διαχειριστών. Μάλιστα η χρηματοδότηση του εγχειρήματος γίνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή από τον πλούτο που συνεισφέρουν όλοι οι φορολογούμενοι πολίτες της Ευρώπης!

Η φύση του ψηφιακού αρχείου της ΕΡΤ επιτρέπει την αναπαραγωγή του με σχεδόν μηδαμινό κόστος και τη διανομή του μέσω του διαδικτύου. Η πολιτική απόφαση της κυβέρνησης να μην διαθέσει το αρχείο με την μορφή ομότιμης ιδιοκτησίας εισάγει ένα τεχνητό περιορισμό και μια ψευδοσπάνη σε πολιτιστικό πλούτο που θα μπορούσε να διατεθεί εξίσου σε όλα τα μέλη της κοινωνίας και να αποτελέσει μια θετική “εξωτερικότητα” προσώπων και επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στους τομείς της ενημέρωσης, της γνώσης, της επιστήμης, και του πολιτισμού. Η διάθεση του υλικού με τη μορφή των αδειών Creative Commons ή General Public License θα μπορούσε να αποτελέσει τη μαγιά μιας νέας άνθησης του πολιτισμού και της παιδείας και νέων ευκαιριών στην οικονομία. Η διάθεση του αρχείου στη σφαίρα των “κοινών” θα μπορούσε να επιτρέψει σε πολλές ομάδες και μικρές επιχειρήσεις να δημιουργήσουν δικά τους μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας με μικρό κόστος στην σημερινή εποχή του διαδικτύου. Θα επέτρεπε την άνθηση της πραγματικής δημοκρατίας και του πλουραλισμού έναντι της κατευθυνόμενης ενημέρωσης και της κονσερβοποιημένης ψυχαγωγίας. Θα επέτρεπε στους δημιουργούς να χρησιμοποιήσουν άφθονο υλικό για remix, να το παρουσιάσουν με νέο δημιουργικό τρόπο. Η σημερινή κυβέρνηση επιλέγει να μην το κάνει. Ο μόνος ωφελημένος από μια τέτοια πολιτική είναι μεγάλα συγκροτήματα ενημέρωσης και παραγωγής οπτικοακουστικού υλικού. Οι μόνοι χαμένοι είναι τα εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών.

Δίκαια ο Παναγιώτης Βρυώνης ιστολόγιό του, αφού επισημαίνει τη σημασία του έργου, ανησυχεί για την πολιτική του διάσταση. Αυτό που κάνει ακόμα πιο ύποπτες και επικίνδυνες τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης είναι η επιλογή της μορφής με την οποία το ψηφιοποιημένο υλικό θα διατίθεται στο κοινό. Η ΕΡΤ διάλεξε τη μορφή του WMV που αποτελεί ένα κλειστό πρότυπο της εταιρείας Microsoft. Η επιλογή είναι πολιτική και εξαναγκάζει τους χρήστες στην χρήση του λογισμικού που μονοπωλεί η Microsoft δημιουργώντας προβλήματα αναπαραγωγής του υλικού από χρήστες άλλων λειτουργικών συστημάτων. Επιπλέον μια σημαντική οικονομικά επένδυση εξαρτάται από τις ορέξεις της εταιρείας που το κατέχει για το αν θα συνεχίσει να το υποστηρίζει στο μέλλον. Μια εκτενέστερη ανάλυση για το θέμα αυτό μπορεί να δει κανείς από τον cosmix. Η υπόθεση χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και ενδεχομένως δημοσιογραφικής και νομικής έρευνας. Υποκρύπτει το λιγότερο ένα πολιτικό σκάνδαλο. Ας σημειωθεί ότι ο υπουργός εθνικής οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης υπέγραψε πριν μερικά χρόνια συμφωνία παράδοσης της δημόσιας υποδομής λογισμικού της χώρας μας στην Microsoft.

Οι ομότιμοι βλέπουν την υπόθεση της ψηφιοποίησης του αρχείου της ΕΡΤ σαν μια σημαντική ευκαιρία διάδοσης των ομότιμων σχέσεων ιδιοκτησίας που με τη σειρά της μπορεί να διευρύνει, επιδρώντας ενισχυτικά, τις ομότιμες σχέσεις παραγωγής.

Στα πλαίσια αυτά θεωρώ ότι θα ήταν θεμιτό:

Να οικοδομηθεί η ευρύτερη κοινωνική συμμαχία που θα διεκδικήσει την μετατροπή του νομικού καθεστώτος των πνευματικών δικαιωμάτων που διέπει τη διάθεση του αρχείου και την ψηφιοποίηση του περιεχομένου του σε φορμάτ ανοικτού λογισμικού για την διασφάλιση της ισότιμης και απρόσκοπτης σε βάθος χρόνου πρόσβασης των πολιτών. Τα προοδευτικά κόμματα, οι οργανώσεις του ανοικτού λογισμικού, οι bloggers και οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να συστρατευθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Οι Έλληνες ευρωβουλευτές πρέπει να ενημερώσουν την ευρωπαϊκή επιτροπή, που μάχεται την μονοπωλιακή θέση της Microsoft, για τις επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης. Οι προοδευτικοί βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου πρέπει να εγείρουν ζήτημα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση της εταιρείας στο μέλλον (αν και δεν συζητείται δεν μπορεί να αποκλεισθεί σε μεταγενέστερο χρόνο) μπορεί να οδηγήσει τα “ασημικά” του πολιτιστικού πλούτου της σύγχρονης Ελλάδας στα χέρια ιδιωτών. Ο χρόνος για έναρξη της δράσης και τη δημοσιοποίηση του προβλήματος είναι τώρα.

Θα μπορούσε παράλληλα να δημιουργηθεί μη κερδοσκοπικός φορέας που θα αναλάβει να εγγυηθεί την ταχύτερη ολοκλήρωση του έργου και την διασφάλιση των κανόνων διάθεσής του. Ένας τέτοιος φορέας θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει τις κοινότητες του ΕΛ/ΛΑΚ και να χρησιμοποιεί εθελοντική ή κοινωνική εργασία και ομότιμα οργανωτικά σχήματα για την υλοποίηση και συντήρηση του έργου.

Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας θα πρέπει να συστρατευθεί στην κίνηση αυτή, αφού κατανοήσει την θετική “εξωτερικότητα” που θα αποτελούσε για την επιχειρηματική δραστηριότητα η ελεύθερη διάθεση του αρχείου.

Η Ελληνική κοινωνία πρέπει να αδράξει τέτοιες ευκαιρίες εκσυγχρονισμού και δικαιότερης κατανομής του πλούτου. Τα οικονομικά δεδομένα εξελίσσονται κατά τρόπο ζοφερό χωρίς να προδιαγράφεται διέξοδος από την επερχόμενη κρίση αν δεν υιοθετηθούν άμεσα εναλλακτικές προσεγγίσεις.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο φίλος μου ο Λευτεράκης είναι μηχανικός του Δημοσίου

του Πέτρου Τζεφέρη, Διδάκτωρ Μηχανικός Ε.Μ.Π.
Ενημερωτικό Τ.Ε.Ε., 24-3-2007

Δεν είναι τυχαίος ο φίλος μου ο Λευτεράκης. Όλα κι όλα! Από το σχολείο, όταν ήμασταν συμμαθητές στον Πειραιά, είχε δείξει ότι θα "διαπρέψει". Πρώτος μαθητής. Και όταν λέμε πρώτος, το εννοούμε. Ποτέ δεύτερος, ποτέ μισή προσπάθεια.

Επέλεξε το Πολυτεχνείο, σε μια εποχή τρυφερή, λίγα χρόνια μετά την περίοδο των γεγονότων. Ήταν της... μόδας τότε το Πολυτεχνείο στη δική μας γενιά. Μια γενιά ερμαφρόδιτη, που ήταν αγέννητη το '40, που λαγοκοιμόταν την περίοδο της χούντας όντας στο δημοτικό σχολείο. Που δεν ήταν καν μες στην "αυλή του Φθινοπώρου" τότε, αλλά αργότερα για να μοχθήσει φοιτητιώσα.

Τα κατάφερε τελικά ο φίλος μας. Πήγε στο εξωτερικό για σπουδές, έκαμε αξιόλογη έρευνα, ανακοινώσεις, επιστημονικές δημοσιεύσεις, έκαμε μάλλον αρκετά που θα στοιχειοθετούσαν μια ενδιαφέρουσα ακαδημαϊκή καριέρα στο πανεπιστήμιο. Ήταν τότε ακόμη τα χρόνια της αθωότητας, της αφέλειας του νέου επιστήμονα...

Και να μην τα πολυλογώ, ήρθε μια μέρα ο Λυτεράκης και μου λέει: "Φίλε, θα μπω στο Δημόσιο..."

"Είσαι σίγουρος;" θυμάμαι ότι ρώτησα με απορία. "Δεν ξέρεις ποιο είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο; Καριέρα στο... Δημόσιο!".

"Θα το φτιάξουμε εμείς το Δημόσιο, ποιος περιμένεις να το φτιάξει; Έχω ένα όραμα: Να βγω κάποτε - πρώτα ο Θεός - από ένα Δημόσιο καλύτερο... Ονειρεύομαι στον αιώνα τούτο της τεχνολογίας που ζούμε, να φέρουμε πάλι στο προσκήνιο τον μηχανικό και το έργο του."

Μου έκανε εντύπωση η αισιοδοξία του. Στο νου μου ήρθε αυτόματα αποστροφή από το λόγο του Martin Luther King: "I have a dream today..."

Και έτσι μπήκε ο Λευτεράκης στο "μαντρί". Το μαντρί του Δημοσίου, όπου όσοι είναι μέσα (λένε οι απ' έξω) είναι καλά. Δούλεψε ο φίλος μου στο Δημόσιο, μη νομίζετε. Έδωσε τον εαυτό του ένθεν και εκείθεν, Δίδαξε ήθος με την "αφελή" εργατικότητα του και τη χρηστοήθεια του. Ονειρεύτηκε το ρόλο των μηχανικών ως manager που μπορούν να καταξιωθούν μέσα από την αναβάθμιση των τεχνικών υπηρεσιών Δημοσίου και νομαρχιών. Δούλεψε ο Λευτεράκης για όλα αυτά τα προβλήματα. Μέχρι και συνδικαλιστής έγινε. Εργαζόμενος συνδικαλιστής, αν υπάρχει τέτοιος νεολογισμός. Αλλά εις μάτην...

Κάποια στιγμή άρχισε να κουράζεται, να γκρινιάζει. Δυστυχώς ό φίλος μας έπεσε με τα μούτρα στο γνωστό αναποτελεσματικό, αντιφατικό ευθυνόφοβο, πελατειακό, γραφειοκρατικό μοντέλο της Δημόσιας Διοίκησης. Το απόλυτο τέλμα, που απαξιώνει τη γνώση, που αποθεώνει την τυπολατρία και τη διάχυση των ευθυνών, που χειραγωγεί το ήθος, που προάγει το φαύλο κύκλο της κομματικής μιζέριας, που δεν συνδέει ποτέ την αποδοτικότητα με το μισθό και την προαγωγή. Που όλοι το βλέπουν, το ψηλαφούν, το κατακρίνουν, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτε για να το δαμάσει.

Μια μέρα τον ρώτησα: "Δηλαδή, φίλε μου, οι νέοι σαν εσένα (!), ή οι νεότεροι από σένα που εισέρχονται στο Δημόσιο, δεν κάνουν τη διαφορά; Η "κρίσιμη" μάζα τους δεν θα γίνει ποτέ αρκετή να τα αλλάξει όλα; Δεν ήρθε ακόμη η ώρα για τη μεγάλη επανάσταση στις τάξεις του Δημοσίου;"

Γέλασε πικρά. Είναι κρίμα να τους βλέπει κανείς, να αποφλοιώνονται και να στύβονται σιγά σιγά σαν τα πορτοκάλια. Τους χρησιμοποιούν οι προϊσταμένοι τους, που συχνά είναι κατώτεροι τους σε σπουδές και δεξιότητες, και αυτό γιατί οι δομές του Δημοσίου, είναι κατά κανόνα αναχρονιστικές, συμβατές με την ήσσονα προσπάθεια των "αγνωστικιστών" (δηλ. αυτών που δεν γνωρίζουν τίποτε και για κανένα θέμα!), των ψηφιακά και τεχνολογικά αναλφάβητων (πάνω από το 70% των διευθυντών είναι σε ηλικίες μεγαλύτερες των 55 ετών!) ή εκείνων που το παίζουν "αναλφάβητοι" (το 92% των υπαλλήλων έχουν πλέον πρόσβαση σε Η/Υ, πλην, όμως, δεν τον χρησιμοποιούν, ειδικότερα τα διευθυντικά στελέχη!). Όταν φυσικά απαιτείται πραγματική απόδοση, με deadlines και στοχοθεσία, σε ένα ανοικτό και διαφανές σύστημα, εκεί θυμούνται τους νέους και τα προσόντα τους, τις σπουδές, τις ξένες γλώσσες, τη διαδικτυακή τους εμπειρία, την προσαρμοστικότητά τους... Με επιλεκτικά "όταν" όμως δεν αλλάζεις τις δομές, ούτε το τελικό συνολικό αποτέλεσμα...

Είναι κρίμα να βλέπει κανείς νέους με εξαιρετικά προσόντα, με όρεξη για δουλειά, με όνειρα να παράγουν κάτι και όταν έρχεται η ώρα στα υπηρεσιακά συμβούλια να εξετάζεται ως πρόκριμα, ουσιαστικά μόνον η αρχαιότητα. Και να δίνεται το "παράσημο" της θέσης ευθύνης λίγο πριν την... αποστρατεία. Και όταν φυσικά έρθει η ώρα και των "νέων" να προωθηθούν είναι πλέον πολύ αργά. Δεν είναι πια νέοι... Τα φτερά και η όρεξη έχουν κοπεί. Είναι πλέον και οι ίδιοι "μεταλλαγμένοι", σε αδιάφορους και κουρασμένους ψαρομάλληδες... Είναι η ώρα για τη δική τους αποστρατεία...

Δεν σας είπα μέχρι τώρα ότι ο Λευτέρης δεν έτυχε απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης (ΕΣΔΔ). Όμως, για την "καριέρα" στο Δημόσιο, αυτό είναι κυρίως που πρέπει να κάνει. Γιατί, απλά, οι απόφοιτοι της ΕΣΔΔ είναι οι μόνοι στους οποίους (και δικαίως) αναγνωρίζεται η επιμόρφωση, τόσο κατά την εισαγωγή όσο και κατά την εξέλιξή τους. Εντούτοις, η σχολή αυτή, ανεξάρτητα από το αν παράγει ή όχι "έτοιμα" διοικητικά στελέχη (τα οποία δυστυχώς δεν χρειάζεται για να λειτουργήσει το Δημόσιο με τη σημερινή του μορφή), χρησιμοποιείται κυρίως ως όχημα που παρέχει το εισιτήριο για το δημόσιο τομέα και παράλληλα τη σχετική πριμοδότηση εντός αυτού. Όλοι οι απόφοιτοι της ΕΣΔΔ σήμερα είναι αξιόλογοι, συνθέτοντας μια ελπιδοφόρα "σταγόνα" στον... ωκεανό του Δημοσίου. Εδώ, όμως, αγαπητές, εξέχουσες πλην θλιβερές μειοψηφίες των Λευτεράκηδων αλλά και των αποφοίτων της ΕΣΔΔ, είναι Δημόσιο, δεν είναι ακαδημία, ούτε πανεπιστήμιο! Δεν απαιτούνται για την εξέλιξη οι πιστοποιημένες ειδικές γνώσεις, απλά η για πάμπολλα χρόνια παρουσία / απουσία!

Μα εγώ ξέρω ότι ο νέος δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας (Ν. 3528/2007) έχει ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες ρυθμίσεις στο θέμα της αξιολόγησης των υπαλλήλων. Καθιερώνει ένα αντικειμενικό σύστημα μορίων που συνυπολογίζει τα τεκμηριωμένα ακαδημαϊκά, επαγγελματικά και τεχνικά προσόντα, την επιμόρφωση, την εργασιακή εμπειρία, αλλά και τις δεξιότητες των υπαλλήλων.

Ρώτησα το φίλο μου για τον νέο κώδικα και το άρθρο 85, που προβλέπει τα παραπάνω. "Πολύ προχωρημένο για να εφαρμοστεί στο σημερινό Δημόσιο, που θυμίζει κάτι μεταξύ στρατού και... παιδικής χαράς" ήταν η απάντηση: "Το 'γιατί' ρώτησέ το στους διευθυντές προσωπικού των υπηρεσιών του Δημοσίου. Εδώ δεν μπορούν να βρουν και να βάλουν στη σειρά τα φύλλα αξιολόγησης του κάθε υπαλλήλου (εφόσον τα φύλα συμπληρώνονται ακόμη μόνο κατά βούληση), όχι τους διάφορους ξενόγλωσσους τίτλους προσόντα και επιστημονικές διακρίσεις του... εκάστοτε Λευτεράκη".

Όλες οι κοινωνικές δομές διαφοροποιούνται, εξελίσσονται, ωριμάζουν. Ακόμη και οι πολιτικές ηγεσίες ανανεώνονται, βλέπουμε διαρκώς και νεότερους πολιτικούς, που έρχονται να κυβερνήσουν τα υπουργεία. Πού ξέρουν από νέες τεχνολογίες, από MBO's και στοχοθεσία, θεωρία και πρακτική κινήτρων της εργασίας. Μόνο το Δημόσιο δεν αγγίζουν αυτά... Και οι πολιτικοί συνεχίζουν να στηρίζονται σε συμβούλους και όχι φυσικά στις δυσκίνητες κρατικές μηχανές, στο δημόσιο "forever"...

Δυστυχώς φίλε Λευτέρη, οι επιλογές μας περνάνε πάντα από το "ταμείο", ακόμη και όταν δεν είναι απόλυτα δικές μας. Και το Δημόσιο ακόμη είναι μια χοάνη, μια μεγάλη χοάνη ενός "σπαστηροτριβείου" ονείρων... Που συγκεντρώνει τα όνειρα των νέων και τα κάνει σκόνη... Και το χειρότερο είναι σήμερα ότι όλο και λιγότεροι νέοι που εισέρχονται σε αυτό, έχουν πλέον όνειρα: Είναι πλέον συνειδητοποιημένοι στην κακομοιριά τους, είναι πλέον a priori παραδομένοι στον επερχόμενο ευτελισμό τους.

Τον είδα μια μέρα τυχαία στον Πειραιά να στέκεται στα σκαλιά του σχολείου που είχαμε κάποτε γεμίσει με τον παιδικό μας ιδρώτα. Περνούσα και κοντοστάθηκα στην είσοδο. Αν δεν τον ήξερα θα αναρωτιόμουν: "Άραγε, ποιός κακομοίρης είναι αυτός;".

Ατένιζε θλιμμένος και σκεπτικός τις μπασκέτες που είχαν φτιαχτεί μπροστά. Τα παιδιά που έπαιζαν αμέριμνα, όπως κι εμείς κάποτε στον ίδιο χώρο. Μα εκείνος, δεν κοίταζε τις μπασκέτες... Κοιτούσε πίσω και πέρα και πάνω από αυτές... Απλά θυμόταν, αναπολούσε...

Ήξερα τί αναπολούσε ο Λευτέρης. Τί σκεφτόταν, καθώς το βλέμμα ξεμάκραινε και δεν ήταν πια εδώ. Αναπολούσε, όταν χρόνια πριν στον ίδιο χωρο, πριν βάλουν τις μπασκέτες, μαζευόμασταν τα βράδια και μιλούσαμε με τις ώρες. Όταν, καθισμένοι κατάχαμα, ονειροπόλοι νέοι, πλάθαμε, τυφλοί και περήφανοι το μέλλον μας και μαζί κι εκείνο της γενιάς μας... Once upon a time, I had a dream...

Διαβάστε περισσότερα...

Για να μην ξεχνιόμαστε...

ΚΥΡ

Διαβάστε περισσότερα...

Ας βάλουμε το συνδικαλισμό στο Σύλλογο Διδασκόντων

του Λάζαρου Μάρκου

Συναδέλφισσες/οι

Το συνδικαλιστικό κίνημα χρόνια τώρα επιδιώκει να γίνεται περισσότερη κουβέντα σε επίπεδο Συλλόγου Διδασκόντων για θέματα που απασχολούν τον κλάδο μας. Αν μπορούσε δε αυτό να γίνει σε εβδομαδιαία βάση θα ήταν ευχής έργο. Ενημερωμένος συνάδελφος, δραστήριος συνάδελφος είναι το όπλο που διαθέτουμε απέναντι σε όποιον επιθυμεί να εκμεταλλευτεί τον κλάδο. Είτε είναι πολιτική ηγεσία, είτε είναι συνδικαλιστική ηγεσία , είτε διοικητική ηγεσία.

Η σχέση, η επικοινωνία μεταξύ Συλλόγου Διδασκόντων και Διοικητικού Συμβουλίου πρέπει να είναι αμφίδρομη και συχνή. Οι Σύλλογοι Διδασκόντων αν συμμετέχουν ενεργά στην εκπαιδευτική καθημερινότητα αλλά και στα μεγάλα προβλήματα του κλάδου θα ενισχύσουν την προσπάθεια του Διοικητικού Συμβουλίου σε επίπεδο προτάσεων αλλά και διεκδίκησης.

Έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας (ΔΣ-ΣΥΛΛΟΓΟΙ) ένα γραφειοκρατικό σύστημα που στηρίζεται στην αποστολή εγγράφων μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή ή FAX, που είναι βέβαια εν μέρει δικαιολογημένο αφού έχουμε φθάσει αισίως τους 2500 εκπαιδευτικούς στο Νομό και 100 σχολεία και είναι αδύνατον το ΔΣ να επισκεφθεί όλα τα σχολεία, δεν παύει όμως να αποδυναμώνει τον κλάδο μιας και τις περισσότερες φορές τα κείμενα αυτά δεν διαβάζονται καθόλου ή και αν διαβάζονται δεν μπαίνουν σε διαδικασία διαλόγου για να καταλήξουμε σε πρόταση, που θα αποτελεί πρόταση τις πλειοψηφίας του κλάδου που θα την στηρίξει και όχι πρόταση των παρατάξεων.

Ουδέν κακό αμιγές καλού όμως.

Το Υπουργείο Παιδείας επιθυμώντας να παρακάμψει τα συλλογικά όργανα των εκπαιδευτικών έστειλε έγγραφο όπου ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάει από τους συναδέλφους το εξής:

Τι τη θέλετε την Ομοσπονδία σας , τι θέλετε τις ΕΛΜΕ;

Καταθέσετε της προτάσεις σας, οι οποίες μάλιστα θα εφαρμοστούν άμεσα, αφού θα προβεί σε διοικητικές πράξεις για τις προτάσεις αυτές.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Σύσσωμο το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, σε απάντηση του, το καταδικάζει.

Εκείνο που θα ήταν θετικό, είναι να εκμεταλλευτούμε το έγγραφο αυτό. Πέρα από το να το καταδικάσουμε, ας αποτελέσει αφετηρία να μπει η συζήτηση για θέματα του κλάδου στο σύλλογο διδασκόντων του κάθε σχολείου αλλά και να αναπτυχθεί μία σχέση συνεχής επικοινωνίας με το ΔΣ, αλλά και μεταξύ των σχολικών μονάδων.

Καταθέτω μερικές σκέψεις για το πως θα μπορούσε να υλοποιηθεί αυτό.

Τις περισσότερες από αυτές τις έχουμε καταθέσει ήδη ως Εκπαιδευτική Προοπτική- Κοινωνικό Δίκτυο για την εκπαίδευση.

1. Ας οριστεί τακτική εβδομαδιαία συζήτηση για θέματα του κλάδου. Γνωρίζουμε την καθημερινότητα και το φόρτο εργασίας αλλά με λίγη προσπάθεια είναι εφικτό να βρίσκεται ο σύλλογος 30 λεπτά την εβδομάδα.




2. Ας οριστούν συνάδελφοι, σύνδεσμοι με την ΕΛΜΕ. Αν είναι δυνατόν και με απαλλαγή από εξωδιδακτικές ασχολίες. Θα αναλάβουν την σύνδεση ΔΣ και σχολικής μονάδας υπεύθυνα με συνεχείς ενημέρωση για τα τρέχοντα θέματα και θα ενημερώνουν το ΔΣ για τις αποφάσεις του συλλόγου. Επίσης θα καλούν το ΔΣ για οργανωμένες συζητήσεις με συγκεκριμένη θεματολογία.




3. Ας αναπτύξουμε ομάδες εργασίας για όλα τα θέματα. Συνδικαλιστικά, Κοινωνικά, Πολιτιστικά , Αθλητισμό, Μουσική , Θέατρο όπου με την στήριξη του ΔΣ θα αποτελούν τον πυρήνα αλλά και την αφετηρία για προτάσεις και δράση.




4. Οι νέες τεχνολογίες αντί να αποτελούν γραφειοκρατικό μηχανισμό για τον κλάδο είναι εφικτό να τις εκμεταλλευτούμε. Μπορούμε να αναπτύξουμε ένα ΔΙΚΤΥΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Δώστε τα email σας για να έχετε άμεση ενημέρωση για τα θέματα που απασχολούν τον κλάδο. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι μας έρχεται στο email μας οτιδήποτε άσχετο. Ας δεχθούμε μερικά νέα μηνύματα που αφορούν τον κλάδο. Ο σύνδεσμος ας αναλάβει τη συλλογή τους και να τα στείλει στην ΕΛΜΕ. Σήμερα γίνεται αυτή η ενημέρωση σε περιορισμένο αριθμό συναδέλφων και με αυτό τον τρόπο έχουν την δυνατότητα να μελετούν τα θέματα καλύτερα πριν τα συζητήσουν.




5. Ας ζητήσουμε από τη Δ/νση Συνελεύσεις δύο φορές το χρόνο και σε κρίσιμα γεγονότα (Απεργίες) με άδεια τις δύο τελευταίες ώρες. Οι Συνελεύσεις αυτές μπορεί να γίνονται Μοίρες, Αρκαλοχώρι, Γενικά Λύκεια Ηρακλείου, ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ Ηρακλείου και Γυμνάσεια Ηρακλείου, με την παρουσία όλου του ΔΣ . Άλλωστε περισσότερες ώρες χάνονται από της ενημερώσεις που κάνουν άτομα του ΔΣ. Δεν ακούγονται οι απόψεις όλων και δεν επισκέπτονται όλα τα σχολεία με αυτό τον τρόπο. Επίσης δεν παίρνονται συλλογικές αποφάσεις.

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ

αλλά με τους δικούς μας όρους

και με τα δικά μας θέματα

Ας συζητήσουμε για τα Οικονομικά μας.

Ας συζητήσουμε για το Ασφαλιστικό, που εκτός του νομοσχέδιου αυτού, που θίγει την επικουρική σύνταξη, έρχεται σύντομα το Νομοσχέδιο που θα αφορά τους Δημοσίους Υπαλλήλους.

Ας συζητήσουμε για το Εκπαιδευτικό Συνέδριό μας, που θα γίνει το Μάϊο στα Χανιά και αφορά τις αλλαγές που συνεχώς διατυμπανίζει η ηγεσία του Υπουργείου στον τύπο αλλά ποτέ δεν άνοιξε διάλογο ουσιαστικό.

Αφού επιθυμούν τη συζήτηση σε επίπεδο συλλόγου Διδασκόντων ας την έχουν.

Όχι όμως για τη διάσπαση της ενότητας του κλάδου αλλά το Αντίθετο.

Είναι μια ευκαιρία ανασύνταξης του κλάδου, ευκαιρία επανακαθορισμού των προτεραιοτήτων μας, ευκαιρία να αποδείξουμε ότι η εκπαιδευτική κοινότητα λειτουργεί συλλογικά όχι μόνο για θέματα συνδικαλιστικά αλλά και πολιτιστικά, κοινωνικά, κ.λ.π.

Συνάδελφισσες/οι,

οι παραπάνω σκέψεις – προτάσεις δεν αποτελούν οδηγία, δεν αποτελούν πανάκεια. Είναι όμως μια ευκαιρία να συζητηθούν, να συμπληρωθούν ή και να απορριφθούν, αλλά να δώσουν το ερέθισμα να καταλήξουμε κάπου.

Βήμα έκφρασης των συναδέλφων πάντα θα αποτελεί η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, αλλά απαιτείται ταυτόχρονα να εφαρμοστούν πιο ευέλικτες πρακτικές. Η έλλειψη χρόνου ή ακόμη και η απογοήτευση από το συνδικαλιστικό όργανο, αποτελούν σοβαρό πρόβλημα για την συμμετοχή σε μαζικές διαδικασίες αυτό όμως που μπορεί να γίνει είναι ένα νέο ξεκίνημα . Αυτό άλλωστε αποτελεί και επιθυμία του Υπουργείου Παιδείας.

Διαβάστε περισσότερα...