Ενιαίο Μισθολόγιο και Επικοινωνιακά Πανηγύρια

Του Λάζαρου Μάρκου

Η κυβέρνηση είναι έτοιμη να εφαρμόσει το ενιαίο μισθολόγιο .
Είναι ξεκάθαρο ότι τα μαντάτα δεν θα είναι καλά γιατί άρχισε η γνωστή επικοινωνιακή πολιτική Βέβαια ήταν αναμενόμενη γιατί καλλιεργείται χρόνια τώρα αλλά σιγά – σιγά θα κορυφωθεί .
Επί μήνες ενοχοποιούνται οι Δημόσιοι Υπάλληλοι ως συμμέτοχοι και συνυπεύθυνοι στην κατάρρευση της Οικονομίας .
Επιλεγμένα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου όλο και πιο συχνά βγαίνουν στη δημοσιότητα που "αποδεικνύουν" το μεγάλο μέγεθος , τη "σπατάλη" και τελικά την ανάγκη περικοπών στην μισθοδοσία μετά τις περικοπές σε επιδόματα , δώρα και την στάση πληρωμών σε όλα τα χρωστούμενα (εξετάσεις, πρόσθετη, εκδρομές).


Στις περισσότερες εφημερίδες , κανάλια, τα δημοσιεύματα οδηγούν στα παρακάτω συμπεράσματα που δυστυχώς αναδιατυπώνουν και συνδικαλιστικές παρατάξεις επιθυμώντας να πείσουν και εμάς τους ίδιους ότι έχουν δίκιο.
1. Ο μισθός των Δ.Υ. είναι κατά τόσο τοις εκατό μεγαλύτερος από εκείνον του ιδιωτικού τομέα.
2. Πως τα επιδόματα αποτελούν πολύ μεγάλο ποσοστό των συνολικών αποδοχών, και επομένως πολλά απ’ αυτά πρέπει να περικοπούν τελείως.
3. Αναφέρονται επιλεκτικά κάποια ‘κραυγαλέα’ επιδόματα και τα ονόματά τους, ώστε να καταδειχθεί πως είναι ‘παράλογα’.
4. Αναφέρεται το μεγάλο συνολικό κόστος της μισθοδοσίας των Δ.Υ. ανά έτος (τόσα δις).
5. Αναφέρεται βέβαια όρος του Μνημονίου, σύμφωνα με τον οποίο η κυβέρνηση έχει αναλάβει την δέσμευση να μειώσει περαιτέρω (από τις αρχικές περικοπές) το συνολικό αυτό κόστος.
Το ότι η κυβέρνηση στράφηκε στους δημοσίους υπαλλήλους (Δ.Υ.) ζητώντας την κεφαλή τους επί πίνακι, χωρίς να συναντήσει μάλιστα και καμιά σοβαρή αντίσταση, οφείλεται κατά την ταπεινή μου άποψη σε δυο λόγους.
Πρώτον διότι μας είχε πρόχειρους, χωρίς να χρειαστεί να κάνει και πολλά- πολλά, πέρα από το ν’ αλλάξει λιγάκι το λογισμικό μισθοδοσίας, υπόθεση πεντάλεπτου δηλαδή,
δεύτερον διότι είχε καλλιεργηθεί στην κοινή γνώμη, λόγω της συνεχούς και για δεκαετίες απαξίωσης οτιδήποτε δημόσιου, η πεποίθηση ότι για τα δημόσια ελλείμματα κύριος υπεύθυνος είναι ο μεγάλος αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων.
Πέρα όμως από τις διαπιστώσεις των πιο ακριβοπληρωμένων στον ιδιωτικό τομέα δημοσιογράφων των μεγάλων ΜΜΕ ( με ερωτηματικό αν πληρώνονται και από τα κόμματα) ας δούμε αν είναι όντως οι μισθοί που μας έφτασαν σε αυτό το χάλι .
Με ποια στοιχεία οι γνωστοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης μας καθιστούν αποδιοπομπαίους τράγους και υπεύθυνους της τραγικής οικονομικής κατάστασης της χώρας;
Με λίγο ψάξιμο σε στατιστικά και λειτουργώντας με απλή λογική χωρίς να διεκδικώ νόμπελ οικονομίας , θα πρέπει να δημιουργούνται τα ελλείμματα από δυο παράγοντες.
1) από υστέρηση ΕΣΟΔΩΝ και
2) από τα ΕΞΟΔΑ όταν υπερβαίνουν τα ΕΣΟΔΑ.
Στα ΕΣΟΔΑ συγκαταλέγονται οι φόροι, άμεσοι και έμμεσοι, καθώς και οι κοινωνικές εισφορές.
Ενώ ως ΕΞΟΔΑ λογίζονται οι Δημόσιες Δαπάνες, (Δ.Δ).
Στα επόμενα, προσπαθώντας να αποτιμήσουμε τη «ζημιά» που επιφέρουν στη χώρα οι Δ.Υ. θα εξετάσουμε
Α. Το ποσοστό του ΑΕΠ που απορροφούν σαν μισθούς και συντάξεις και
Β. Το αριθμητικό τους μέγεθος.
Α.
Αν αναζητήσουμε το κομμάτι των Δημοσίων Δαπανών που αντιστοιχεί σε μισθούς και συντάξεις των Δ.Υ, γρήγορα διαπιστώνουμε ότι για το 2009 δεν ξεπερνάει το 9.3% του ΑΕΠ. Τι είναι όμως αυτό το νούμερο; Είναι μεγάλο, είναι μικρό;
Κι επειδή από μόνο του δεν λέει τίποτε, ας το συγκρίνουμε με τα εξής:
1. Με τις αντίστοιχες δαπάνες μισθών και συντάξεων του 2000,
2. Με τις αντίστοιχες δαπάνες του 2009 των χωρών της ΕΕ-15.
Σχετικά με το πρώτο παρατηρούμε ότι μέσα στη δεκαετία οι μισθοί και οι συντάξεις στην Ελλάδα παραμένουν αμετάβλητες σαν ποσοστό του ΑΕΠ, στο 9,3% .
Ενώ, σχετικά με το δεύτερο παρατηρούμε ότι οι μισθοί και οι συντάξεις των ΕΕ-15 ανέρχονται στο 10% του ΑΕΠ, αποδεικνύοντας ότι οι Ευρωπαίοι αφιερώνουν μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ τους απ’ ότι εμείς, γεγονός φυσικά εντελώς απαράδεκτο. Ευτυχώς όμως όχι για πολύ, μιας και οι πιέσεις για περικοπές μισθών επεκτείνονται σιγά σιγά και στα καλύτερα σπίτια της Ευρώπης.
Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρουμε ότι σαν σύνολο, για το 2009 οι Δημόσιες Δαπάνες (Πρωτογενείς και Κοινωνικές), ανέρχονται στο 41,8% του ΑΕΠ, ενώ στην ΕΕ-15 στο 45%.
Δηλαδή, οι ΔΔ στην Ελλάδα είναι χαμηλότερες του μέσου όρου της ΕΕ-15 κατά 3,2 ποσοστιαίες μονάδες, γεγονός που επίσης μας αφήνει σέκους.
Αν είναι δυνατόν, οι Ευρωπαίοι να είναι περισσότερο χουβαρντάδες από μας! Οι δε μισθοί και συντάξεις σαν ποσοστό των Δημοσίων Δαπανών είναι στο 23%.


Β.
Σχετικά με το πόσοι είναι τέλος πάντων οι έρμοι οι Δ.Υ. ας αρκεστούμε στα νούμερα της Ενιαίας Αρχής Πληρωμών . 768.009 μαζί με τους συμβασιούχους που απογράφηκαν και αυτοί . Οι εκτιμήσεις του Διεθνούς Ινστιτούτου Εργασίας, (ILO), τους έβγαζε γύρω στο εκατομμύριο.
Συγκεκριμένα για το 2010, επί συνόλου 4.582,5 εκατομμυρίων εργαζομένων, οι ΔΥ είναι 768.009.
Τι σημαίνει πάλι αυτό το νούμερο; Είναι πολλοί; Είναι λίγοι;
Επειδή δεν έχουμε άλλο τρόπο ν’ απαντήσουμε στο μεταφυσικό αυτό ερώτημα, ας συγκρίνουμε το ποσοστό των ΔΥ επί του συνολικού εργατικού δυναμικού σε διάφορες αξιοπρεπείς χώρες του δυτικού κόσμου. Με στοιχεία του ILO, βρίσκουμε ότι το ποσοστό των Δημοσίων Υπαλλήλων στις παρακάτω χώρες ισούται με Σουηδία (2006): 33.8%,Δανία (2008): 32.3%,Γαλλία (2006): 29%,Ολλανδία (2007): 27%, Φινλανδία (2006): 26.8%,ΕΛΛΑΔΑ (2008): 22.3% που υπολογιζόταν 1.000.000 . Τώρα με 768.000 είναι κατά πολύ λιγότερο το ποσοστό ,Μ. Βρετανία (2006): 20.2%,Καναδάς (2008): 20%,Αμερική (2008): 16.4%,Ισπανία (2008): 14.6%,Ιταλία (2007): 14.4%, Γερμανία (2007): 14.3%
Συμπερασματικά , o ελληνικός δημόσιος τομέας βρίσκεται από τη μέση και κάτω , γεγονός που δεν δικαιολογεί το γενικό ανάθεμα.
Παρατηρούμε ότι , χώρες με μεγάλο δημόσιο τομέα να λειτουργούν παραδειγματικά. Αυτό και μόνο αποτελεί απόδειξη ότι δεν φταίει αυτό καθ’ αυτό το δημόσιο, ως το επάρατο κακό, όπως συστηματικά παρουσιάζεται, αλλά ο τρόπος που οργανώνεται, λειτουργεί και υφαρπάζεται από τις συνήθεις δυνάμεις, πολιτικές, κομματικές αλλά και ιδιωτών «επιχειρηματιών».
Ο Αντιπρόεδρος της πολυπληθούς κυβέρνησης είπε τη μισή αλήθεια όταν αναφερόταν στο ότι τα φάγαμε όλοι μαζί. Προφανώς απευθυνόταν στα κομματικά τους στελέχη . Σε όσους πέρασαν από κλαδικές , όσους εξαργυρώνουν τα ένσημα της εργασίας τους να κυβερνήσει ξανά το κόμμα του σε θέσεις στελεχών , επιτροπές , σύμβουλοι, οργανισμούς κλπ .
Είναι μύθος λοιπόν ότι οι δαπάνες που αφορούν μισθούς και συντάξεις είναι υπερβολικές και ότι το μέγεθός του δημόσιου τομέα βγαίνει εκτός λογικών ορίων.
Αν συνυπολογίσει κάποιος ότι το μέγεθος των μισθών δεν αγγίζει καν το μέσο όρο της ΕΕ καταλαβαίνει ότι η επικοινωνιακή πολιτική καλά κρατεί
Τα προβλήματα βρίσκονται αλλού . Τα γνωρίζουν αλλά τα στηρίζουν .
Αλλά ας δούμε τώρα λίγο τα δικά μας εκπαιδευτικά οικονομικά.
Από τον παρακάτω πίνακα φαίνεται καθαρά ότι από τις 21 κατηγορίες που εμφανίζονται στον πίνακα οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στην Τρίτη θέση αλλά από το τέλος .
Εντελώς παράδοξα παρατηρούμαι όμως ότι από τα ΜΜΕ διαρρέουν τις τελευταίες μέρες ότι από τα επιδόματα που υπάρχουν στο δημόσιο τομέα οι εκπαιδευτικοί παίρνουν το μεγάλο νούμερο των 718.000.000 ευρώ.
Χωρίς όμως να αναφέρουν ότι αριθμητικά οι εκπαιδευτικοί ξεπερνούν τις 200.000 , χωρίς να αναφέρουν ότι σκόπιμα όλες οι κυβερνήσεις είχαν επιδοματική πολιτική διότι θα πλήρωναν αντίστοιχες συντάξεις , χωρίς να αναφέρουν ότι ο Έλληνας εκπαιδευτικός λαμβάνει το 60% περίπου των μισθών της ευρωζώνης .
Επειδή σκόπιμα διαρρέουν ότι οι εκπαιδευτικοί εργάζονται λιγότερο και ότι είναι αριθμητικά πολλοί ας ξεκαθαρίσουμε ότι.
1ΟΝ. Οι εκπαιδευτικοί εργάζονται όσο και οι άλλοι εκπαιδευτικοί στην ΕΕ.
2ον . Οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα αναλαμβάνουν περισσότερες εξωδιδακτικές εργασίες αφού δεν υπάρχει διοικητικό προσωπικό αλλά ούτε και βοηθητικό .
3ΟΝ . Τα τμήματα , οι υποδομές , οι συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα δεν συγκρίνονται με αυτές των χωρών τις ΕΕ.
Είναι προφανές ότι τα παραπάνω δημοσιεύματα εξυπηρετούν σκοπιμότητες που δεν είναι άλλες από άλλοθι για μεγαλύτερη μείωση των αποδοχών μας .
Κατά την προχθεσινή συνάντηση της κυβέρνησης με την ΑΔΕΔΥ , η κυβέρνηση εμφανίστηκε χωρίς πρόταση αφού δεν προσδιόρισε ούτε το ύψος του βασικού, ούτε ποια επιδόματα θα ενσωματωθούν.
Αλλά είναι αυτονόητο τι θα γίνει αφού στο προσχέδιο του προϋπολογισμού αναφέρονται 4,5 δις ευρώ περικοπές μισθών. Αν λάβει κανείς υπόψιν ότι μέχρι σήμερα η κυβέρνηση ακολούθησε οριζόντια πολιτική στις περικοπές μισθών εύκολα καταλαβαίνει κάποιος ότι θα έχουμε περαιτέρω μείωση.
ΚΑΙ 3η ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2011.
Θα αποφύγω τον πειρασμό να το περιγράψω στην καθομιλουμένη.
Είναι το στοίχημα λοιπόν των επόμενων μηνών για .
• Την ΑΔΕΔΥ. Θα συνεχίσει να βλέπει τον κλάδο των εκπαιδευτικών ως μέλος της μόνο για τις κινητοποιήσεις ;
• Την ΟΛΜΕ . Θα ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα του κλάδου ή συνεχίσουν τις παραταξιακές σκοπιμότητες. Κυρίαρχη θα είναι η στάση της ΠΑΣΚ που τη δεδομένη στιγμή είναι κυβερνητική παράταξη και μεγάλη δύναμη σε ποσοστά .
• Τους συναδέλφους . Αν θα συμμετέχουν ενεργά στην διαμόρφωση πρότασης και διεκδίκησης.