Του Θοδωρή Κόττα,
"Eίμαστε σαν τον ηλίθιο, που πέφτει από την ταράτσα ουρανοξύστη και όσο διαρκεί η πτώση επαναλαμβάνει συνεχώς: ως εδώ δεν πάμε και άσχημα. Mα σημασία φίλοι μου δεν έχει η πτώση, το πρόβλημα είναι η πρόσκρουση".
Από τη ταινία ‘Το μίσος’ του Κασοβίτς.
ΟΡΑΜΑ Η ΚΑΙ ΕΦΙΑΛΤΗΣ;
Το όραμα της νεοφιλελεύθερης κατ’ευφημισμόν μεταρρύθμισης ή εκσυγχρονισμού, καταγράφηκε παγκοσμίως στην κοινωνία, την υποταγμένη στην ελεύθερη οικονομική αγορά, το τελευταίο τέταρτο του προηγούμενου αιώνα. Στην Ελλάδα εκφράστηκε από τις πολιτικές επιλογές (ουσιαστική συναίνεση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) από τα τέλη της δεκαετίας του 80. Σήμερα έχει πια οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση και στην απειλή μιας κοινωνικής καταστροφής. Εξαθλίωση κοινωνιών, κατάρρευση περιφερειών και κρατών υπό τις επιταγές του αντιδημοκρατικού δικτύου οικονομικών και πολιτικών οργανισμών κυριαρχίας του Κεφαλαίου ( ΔΝΤ, Τράπεζες, ΟΟΣΑ, ΠΟΕ, Περιφερειακές Ενώσεις), αλλά και πόλεμοι, τρομοκρατία, κυριαρχία μισαλλόδοξων θρησκοληψιών, εθνοκαθάρσεις.
Οι όμορφες λέξεις ευελιξία, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, διά βίου εκπαίδευση-κατάρτιση, σύνδεση εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας, αναδιάρθρωση παραγωγικών τομέων, περιορισμός δημοσιονομικού ελλείμματος και χρέους, εξορθολογισμός κοινωνικών υπηρεσιών –Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, Ασφάλιση-, αποδεικνύονται πια περιτύλιγμα ενός ανελέητου κοινωνικού αποκλεισμού μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού και ακραίας όξυνσης ανισοτήτων .
Αποδεικνύονται περίβλημα ενός περιεχομένου ανεργίας, επισφαλούς, ανασφάλιστης και κάκιστα αμειβόμενης εργασίας, νέας φτώχειας και ανήθικης (νόμιμης ή και παράνομης) ιδιοποίησης δημόσιων αγαθών.
Νεοφιλελεύθερες συνταγές αμφισβήτησης πλείστων δικαιωμάτων, σε όποιο μέτρο αυτά είχαν κατακτηθεί από τους εργαζόμενους και τα κοινωνικά κινήματα και είχαν θεσμοθετηθεί στο μεταπολεμικό ‘κοινωνικό κράτος’.
Τα ίδια ιδεολογήματα του ελεύθερου εμπορίου και της άρσης κάθε εμποδίου στην "επιχειρηματικότητα" έχουν οδηγήσει στην πανάκριβη δήθεν δωρεάν Εκπαίδευση, στις διαρκώς υποβαθμιζόμενες δημόσιες υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας και στην υποχρηματοδότηση, καταλήστευση και πολιτικά επιλεγμένη, το τονίζουμε, επικείμενη κατάρρευση του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης.
Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΣΥΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ αλλά, παραδόξως κατά τη γνώμη μας, ισχυρών. Οι μέν έχαναν, οι δε κέρδιζαν με τα διαδοχικά νόμιμα ή και παράνομα παίγνια (Κόσκωτάδες, ΟΠΑΠ, ΟΤΕ, Ζήμενς, Χρηματιστήρια, Ολυμπιακοί Αγώνες, Χαριστικές ρυθμίσεις σε ΠΑΕ, τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις και ΜΜΕ, άγονες γραμμές , Βατοπαίδια, ομόλογα…) και με τις διαχρονικές πολιτικές υπέρ του κεφαλαίου και εις βάρος της εργασίας.
ΕΦΤΑΣΕ ΛΟΙΠΟΝ Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗΣ ;
Ναι αν δεν μπορέσουμε να αναπτύξουμε ουσιαστική αντίθεση στο νεοφιλελευθερισμό και στην καταστροφική κοινωνικά (και περιβαλλοντικά) κυριαρχία του κόσμου από το κεφάλαιο. Aναγκαιότητα των καιρών (και δική μας θα έπρεπε να) είναι: Η υπέρβαση της ιδιώτευσης, πυρήνα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και του μύθου της ατομικής ευτυχίας σε μια κοινωνία ανεργίας, ανασφάλειας, εξαθλίωσης…
Και η ποιοτική εξέλιξη του τρόπου σκέψης, η προσωπική διερεύνηση, αλλά και ο αναστοχασμός στις μεθόδους διαλόγου και συλλογικής δράσης κοινωνικής και πολιτικής .
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.
Η πραγματική και σε βάθος ανάλυση των κοινωνικών φαινομένων και η αντιστοίχως προκύπτουσα ανάγκη δράσης, απαιτούν τα συλλογικά, κοινωνικά και πολιτικά τους υποκείμενα. Οι παρατάξεις, οι ιεραρχικά ελεγχόμενες από τα κόμματα εξουσίας αποτελούν -πικρή γνώση και των αφελών πλέον- όργανα επιβολής πολιτικών εξαρτημένων από τις κυβερνήσεις ή βαλβίδες εκτόνωσης των κοινωνικών αντιδράσεων. Στην ίδια κατεύθυνση οδηγούν οι παρατάξεις, κατ’επίφαση δημοκρατικές, που υποτάσσουν τους κοινωνικούς αγώνες σε κομματικά πλαίσια.
Τα κοινωνικά δίκτυα και οι οργανώσεις με αμεσοδημοκρατική δέσμευση όλο και περισσοτέρων συναδέλφων, που θα συμμετέχουν ενδυναμωμένα στις συλλογικές λειτουργίες της ΟΛΜΕ, μπορούν να γίνουν ένα αποτελεσματικότερο εργαλείο για κοινωνικές διεκδικήσεις.
Θεόδωρος Κόττας,
από το Κοινωνικό Δίκτυο Εκπαίδευσης
Εκπαιδευτική Προοπτική
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Έφτασε λοιπόν η στιγμή της κρίσης;
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
γιατί τότε δεν φέρνετε τους ψηφοφόρους σας στις γενικές συνελεύσεις του σωματείου; Γιατί ενώ υπήρχε το "αυθόρμητο" ξέσπασμα του λαού τον Δεκέμβρη, εσείς δεν προτείνατε ούτε μία αντι - "νεοφιλελεύθερη" απεργία, ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης; Γιατί θέλετε να αποδυναμώσετε τη λειτουργία της ΕΛΜΕ; Εσείς δεν εκπροσωπείτε κομματική γραμμή;;; Αφήνετε να ενοηθεί ο συνδικαλισμός σαν μια ιεραρχική δομή με σχέσεις εξουσίας. Αυτό λέγεται γραφειοκρατικός συνδικαλισμός και αυτόν πρέπει να πολεμάμε... όσοι τουλάχιστον από μας έχουμε ακόμα πολιτική συνείδηση...
Δημοσίευση σχολίου